Pomoc i FAQ

Tak. Demo na try.privacynotes.app to pełna aplikacja z przykładową zawartością: bez rejestracji, bez e-maila i bez zapisywania czegokolwiek, co napiszesz. Działa w całości w Twojej przeglądarce i nigdy nic nie wysyła na nasze serwery.

Zamknięcie karty czyści wszystko i o to właśnie chodzi. Gdy będziesz gotowy zachować swoje notatki, utwórz prawdziwy sejf na use.privacynotes.app i zacznij od nowa: najpierw skopiuj sobie z demo to, co chcesz zabrać ze sobą.

Tę, która pasuje do twojego poziomu zagrożenia. Są trzy. Po pierwsze: logowanie przez Google, Apple albo GitHub, z kluczem przechowywanym na naszym serwerze. Po drugie: to samo logowanie, ale klucz zostaje wyłącznie na twoim urządzeniu. Po trzecie: „Wygeneruj frazę”, bez e-maila, bez imienia i całkiem bez logowania. We wszystkich trzech twoje notatki są szyfrowane na twoim urządzeniu, a różni je to, kto ma klucz i ile się o tobie dowiadujemy.

Przy logowaniu przez Google, Apple lub GitHub aplikacja pyta o miejsce przechowywania klucza i zaczyna od opcji „Prosto i wygodnie”. Ta opcja przechowuje frazę zaszyfrowaną na naszym serwerze, więc nowe urządzenie może otworzyć notatki po zalogowaniu przez dostawcę i podaniu kodu z aplikacji uwierzytelniającej, jeśli 2FA jest włączone. Zapisz frazę na wypadek utraty konta dostawcy, a jeśli włączysz logowanie dwuskładnikowe, zachowaj klucz zapasowy 2FA. „Maksymalne bezpieczeństwo i prywatność” przechowuje frazę na twoim urządzeniu: nie moglibyśmy przeczytać notatki pod żadną presją, a nowe urządzenie potrzebuje twoich 12 słów lub skanu kodu QR z już zalogowanego urządzenia.

Przy korzystaniu tylko z frazy żaden adres e-mail ani imię nie wiąże konta z osobą. W zamian frazę masz tylko ty, więc jeśli ją stracisz i nie zostanie żadne odblokowane urządzenie, nikt nie będzie mógł jej dla ciebie odzyskać. Ustawienia > Konto > Zarządzanie kluczem pokazuje obecny tryb i pozwala go zmienić. Konto z frazą musi najpierw połączyć dostawcę w Ustawienia > Konto > Konta, zanim wybierze przechowywanie na serwerze; samo połączenie nie zmienia sposobu przechowywania. Każdy tryb może dodać blokadę PIN-em lub biometrią oraz opcjonalne logowanie dwuskładnikowe. Pełne porównanie znajdziesz w drabinie poziomów zagrożeń.

Nie. Nowy sejf to świeżo wygenerowana fraza odzyskiwania z 12 słów i nic więcej. Bez e-maila, bez nazwy użytkownika, bez numeru telefonu, bez kroku weryfikacji. Jeśli logujesz się frazą, nie moglibyśmy wysłać Ci e-maila, nawet gdybyśmy chcieli, bo nigdy nie dowiadujemy się, kim jesteś.

Wolisz znajomy sposób? Logowanie przez Google, Apple albo GitHub też działa. Ta droga siłą rzeczy zdradza nam adres e-mail powiązany z tym logowaniem, ale Twoje notatki i tak pozostają zaszyfrowane na Twoim urządzeniu, a pod spodem i tak dostajesz frazę.

Otwórz Ustawienia > Import & Export i wybierz swoje źródło. Lista obejmuje aplikacje, z których ludzie przychodzą: Apple Notes, Obsidian, Evernote, Standard Notes, Notesnook, UpNote, Google Keep, Simplenote, Samsung Notes i Apple Journal. Bitwarden oraz hasła zapisane w przeglądarce trafiają do Sejfu, zakładki przeglądarki przychodzą jako zakładki, a ogólny importer Markdown przyjmuje dowolny folder z plikami .md.

Importy działają w całości na Twoim urządzeniu: wyeksportowane pliki są parsowane, szyfrowane i zapisywane lokalnie, nic nie jest wysyłane do przetworzenia. Każda zaimportowana notatka dostaje tag swojego źródła, żebyś mógł później przejrzeć całą partię, a listy kontrolne z Google Keep zamieniają się nawet w natywne listy zadań.

Tak. Piszesz Markdown, a on formatuje się na żywo: # nagłówki, pogrubienie, listy, - [ ] pola wyboru zadań, cytaty i ramki. Notatki eksportują się też jako czysty Markdown, więc to, co piszesz, pozostaje przenośne.

Możesz też łączyć notatki ze sobą: wpisz [[, a autouzupełnianie podpowie Twoje istniejące notatki. Link do notatki otwiera swój cel jednym kliknięciem, a panel konspektu plus wyszukiwanie w notatce trzymają długie dokumenty w ryzach.

Standardowy Markdown formatuje się na żywo, gdy piszesz: nagłówki, pogrubienie i kursywa, przekreślenie i podświetlenie, listy punktowane i numerowane, listy zadań (Tab i Shift+Tab zagnieżdżają każdą listę, także listy zadań), cytaty, separatory, kod w tekście i bloki kodu z podświetlaniem składni, wzory matematyczne w tekście i w bloku (KaTeX) oraz linki do notatek z autouzupełnianiem.

Pasek formatowania i jego menu Wstaw dodają resztę: tabele, ramki informacyjne, które można zwijać, podkreślenie, indeks górny i dolny, wyrównanie tekstu, kolory tekstu i podświetlenia, czcionki, linki, obrazy i załączniki plików. Wszystko zapisuje się z powrotem jako Markdown: „Pokaż markdown” pod każdą notatką odsłania surowe źródło, a eksporty to czyste pliki .md, więc nic, co napiszesz, nie zostaje zamknięte w zastrzeżonym formacie.

# Planning
## This week
### Monday

**bold**, *italic*, ~~done~~,
==marked== and `inline code`

- [x] Derive keys on the device
- [ ] Trust a server

1. Write your phrase down
2. Store it offline
   - paper beats cloud
   - two copies, two places

> [!info] Zero-knowledge
> The server stores only ciphertext.

> [!warning] No resets
> A lost phrase cannot be recovered.

| App | Can read your notes |
| --- | --- |
| PrivacyNotes | No |
| Typical cloud notes | Yes |

```js
// keys never leave your device
const keys = deriveKeys(phrase);
```

// keys never leave your device
const keys = deriveKeys(phrase);

H<sub>2</sub>O and E = mc<sup>2</sup>,
<u>underline</u> included

$e^{i\pi} + 1 = 0$

> Privacy is a feature, not a setting.

Ideas live in [[Second brain]]

Quick capture

---

Polished later

Foldery zagnieżdżają się tak głęboko, jak chcesz, i mieszkają na pasku bocznym. Przeglądanie jest darmowe w każdym planie. Utworzenie folderu, zmiana nazwy albo przeniesienie do niego notatki („Nowy folder” i „Przenieś do folderu”) to miejsce, w którym zaczyna się Pro, żeby darmowe konto zawsze mogło czytać strukturę zaimportowaną albo zbudowaną w czasie Pro. Wiersz „Bez folderu” pokazuje każdą notatkę, która nie leży w żadnym.

Notatka leży w jednym folderze naraz, tak jak plik. Sięgnij po tagi, kiedy coś należy do dwóch miejsc jednocześnie. Folder siedzi wewnątrz zaszyfrowanej notatki, więc serwer widzi twoją strukturę tak samo słabo jak twój tekst.

Każda otwarta notatka ma pod tytułem wiersz tagów. Wpisz słowo i naciśnij Enter, przecinek albo #, a tag zamieni się w plakietkę. Pasek boczny pokazuje tagi używane w otwartej sekcji, a kliknięcie filtruje listę do tych elementów. Możesz zmienić nazwę tagu wszędzie naraz, dodać go do ulubionych, żeby został przypięty na górze, albo go usunąć, z notatkami pod nim lub bez nich.

Tagi i foldery rozwiązują różne problemy: notatka leży w jednym folderze, ale nosi tyle tagów, ile chcesz, i to jest właśnie to, czego potrzebujesz, gdy chcesz oznaczyć coś jednocześnie tagami „praca” i „faktura”. Importy tagują według źródła, więc wszystko, co przyszło z innej aplikacji, ląduje z własnym tagiem i łatwo je znaleźć albo później uprzątnąć.

Wszystko, co przechowujesz, jest w jednej bibliotece. Sekcje na pasku bocznym, takie jak Notatki, Sejf i Dzienniki, to widoki tej biblioteki według typu. Folder to miejsce, więc jeden folder może trzymać notatkę i pasujący do niej login, a drzewo folderów jest takie samo w każdej sekcji. Liczby przy folderze liczą tylko to, co zawiera otwarta sekcja, a folder bez takich elementów jest przyciemniony. Tag to etykieta, a pasek boczny pokazuje tylko tagi używane w otwartej sekcji.

Przestrzenie dzielą bibliotekę na Osobiste i Praca i pokazują jedną naraz. Folder najwyższego poziomu należy do jednej przestrzeni razem z całą zawartością, a Przenieś do przestrzeni Praca w jego menu przenosi go do drugiej. Element bez folderu należy do przestrzeni Osobiste, więc wszystko, co tworzysz w przestrzeni Praca, trafia do jej folderu. Tagi są darmowe, a foldery i przestrzenie wymagają Pro.

Wpisz [[ w dowolnym miejscu notatki i zacznij pisać tytuł. Wybierz notatkę z listy, a powstanie klikalny link do notatki. Jeśli nic nie pasuje, wybierz „Utwórz”, a nowa notatka powstanie i połączy się w jednym kroku. Przycisk paska narzędzi „Link do innej notatki” robi to samo. Aby otworzyć notatkę w jednej z jej sekcji, wpisz # po tytule i wybierz nagłówek. Ikona linku przy nagłówku w konspekcie skopiuje taki link za ciebie.

Linki do notatek siedzą w samej notatce, więc eksportują się razem z nią i przeżywają import: skarbiec Obsidiana zachowuje swoje linki, a linki notatek z Evernote są konwertowane po drodze. Żeby znaleźć, co wskazuje na notatkę, wyszukaj jej tytuł: każda notatka, która do niej linkuje, zawiera te słowa.

Tak. Przeciągnij notatkę z listy na folder na pasku bocznym, żeby ją tam przenieść, albo na Bez folderu, żeby wyjąć ją z folderu. Upuść ją na tag, żeby dodać ten tag, a notatka zachowa tagi, które już miała. Zadania, zakładki, kontakty, elementy Sejfu i przesłane pliki w Plikach przeciąga się tak samo. Przytrzymaj przeciągany element chwilę nad zamkniętym folderem, a folder się otworzy, więc dotrzesz do podfolderu.

Żeby przenieść kilka naraz, zaznacz je, klikając z wciśniętym klawiszem Cmd na Macu albo z wciśniętym klawiszem Ctrl na Windowsie i Linuksie, dodaj zakres, klikając z wciśniętym klawiszem Shift, a potem przeciągnij dowolny zaznaczony element. Przeciąganie wymaga myszy, gładzika albo rysika i okna na tyle szerokiego, żeby mieścił się pasek boczny. Na telefonie użyj zamiast tego Przenieś do folderu w menu „...”. Tagi są darmowe, a foldery wymagają Pro.

Każda linia, którą zapiszesz jako - [ ] w dowolnej notatce, staje się zadaniem, a widok Zadania na pasku bocznym zbiera je wszystkie w jednym miejscu. Odhaczenie zadania tam aktualizuje notatkę, w której ono żyje, a otwarcie zadania przeskakuje do tej notatki. Nie ma osobnej bazy zadań do utrzymywania: zadania to po prostu linie w Twoich notatkach, zaszyfrowane jak wszystko inne.

Pole szybkiego dodawania na górze widoku Zadania dopisuje do notatki o nazwie Quick Tasks (tworzonej dla Ciebie przy pierwszym użyciu), więc złapanie luźnego zadania zajmuje jedno naciśnięcie klawisza, a nie decyzję, gdzie je umieścić. Ten sam widok oferuje trzy układy (Hybrydowy, Zbiorczy, Lista), przełącznik ukończonych zadań oraz wyszukiwanie zadań, a przycisk New w widoku Wszystkie może od razu utworzyć notatkę-zadanie.

Tak. Menu „...” notatki ma Odznacz wszystkie elementy, żeby użyć listy ponownie, Usuń zaznaczone elementy, żeby usunąć zrobione, i Sortuj elementy według stanu, żeby przenieść zaznaczone elementy pod resztę. Każda z tych opcji pojawia się tylko wtedy, gdy coś by zmieniła. Usuwanie najpierw pyta o potwierdzenie, a sortowanie i odznaczanie można cofnąć przez Cmd+Z albo Ctrl+Z. Na dole notatki widać postęp, na przykład „Zaznaczono 3 z 6”.

Żeby ręcznie zmienić kolejność, przeciągnij uchwyt na końcu elementu. Zagnieżdżone elementy przesuwają się razem z nim, a Escape anuluje przeciąganie. Uchwyt pojawia się po najechaniu kursorem na komputerze, a na ekranie dotykowym jest stale lekko widoczny. Zaznaczony element domyślnie przesuwa się pod niezaznaczone na swojej liście; wyłączysz to opcją Przenoś zaznaczone elementy w dół w Ustawienia > Listy. Wszystko to jest darmowe.

Dzienniki to dedykowany widok na wpisy z datą: jedno dotknięcie tworzy dzisiejszy wpis, a przycisk kalendarza obok uzupełnia niedawny dzień, który przegapiłeś. Wpis to zwykła notatka plus opcjonalne trackery: nastrój w skali 1-10 z 24 tagami emocji, sen, aktywność, leki, energia, skupienie i więcej. „Skonfiguruj trackery” w dowolnym wpisie włącza i wyłącza te wbudowane, a Pro dodaje do 10 własnych trackerów (skale, liczby, tak/nie).

Statystyki (w Ustawieniach albo pod ikoną statystyk w stopce) otwierają się na Przeglądzie Twojego tygodnia, pisanie i samopoczucie razem. Karta Samopoczucie rysuje wykres każdego trackera, który zapisujesz, własne trackery też, w wybranym przez Ciebie zakresie; Eksploruj bierze jeden tracker i pokazuje, jak wypada Twój nastrój w dni z nim i bez niego, tego samego dnia albo dzień później; Wzorce szeregują tak każdy tracker; Leki pokazują regularność przyjmowania jako kalendarz. Eksporty powstają na Twoim urządzeniu: „Pobierz JSON” jest darmowy, a Pro dodaje „PDF dla lekarza” na wizyty, gotowy do skopiowania prompt AI do dowolnego chatbota, porównania oraz podsumowanie tygodnia. Dane z trackerów żyją wewnątrz zaszyfrowanego wpisu, więc serwer nie odczyta z nich niczego.

Otwórz Ustawienia > Statystyki albo kliknij licznik notatek i słów w stopce. Przegląd podsumowuje Twój tydzień: serię pisania, napisane słowa, nastrój i zapisane dni, a do tego siatkę ostatnich 26 tygodni i godziny, w których zwykle piszesz. Pisanie liczy Twoje notatki, słowa i tagi, pokazuje aktualną i najdłuższą serię oraz wymienia Twoje kamienie milowe. Samopoczucie pokazuje na wykresach każdy tracker z Twojego dziennika w wybranym okresie, także własne trackery.

Wszystko jest liczone na Twoim urządzeniu i nic z tego nie trafia do nas. Słowa i godziny pisania liczą to, co piszesz na danym urządzeniu, więc każde urządzenie pokazuje własne liczby. Wykresy, serie, kalendarz leków i Pobierz JSON są darmowe. Pro dodaje podsumowanie tygodnia, to, co wpływa na Twój nastrój, tabelę Wzorce, porównania z tym samym i następnym dniem, PDF dla lekarza oraz gotowy do skopiowania prompt dla AI.

Tak. Zakładki to osobny filar na pasku bocznym, obok notatek, zadań i dzienników, i są bezpłatne w każdym planie. Wklej link w pasku szybkiego dodawania, żeby zapisać jedną. Swoje dotychczasowe przeniesiesz tak: wyeksportuj z przeglądarki plik zakładek (.html) i upuść go w Ustawienia > Import & Export > Import > „Zakładki przeglądarki”. Chrome, Firefox, Safari, Edge, Opera, Brave i Vivaldi zawierają ten sam plik, a foldery i daty przychodzą razem z nim. Safari pakuje go do .zip, który możesz upuścić bez rozpakowywania.

Twoje adresy nigdy nie opuszczają urządzenia: nie pobieramy strony kryjącej się za linkiem, i dlatego zakładka dodana ręcznie nosi swoją domenę jako nazwę, dopóki jej nie wpiszesz. Ikony stron to jedyny wyjątek i możesz je wyłączyć. Eksport zapisuje ten sam standardowy plik, więc zakładki wychodzą równie łatwo, jak weszły (poradnik importu).

Tak. Kontakty to osobny filar na pasku bocznym, obok notatek, zadań i dzienników, i są bezpłatne w każdym planie. Jeden kontakt mieści imiona i nazwiska, numery, adresy e-mail, adresy, strony, daty, firmę i notatkę. Dotknij numeru, żeby zadzwonić, adresu e-mail, żeby napisać, albo dowolnego wiersza, żeby go skopiować. Wszystko inne, co telefon wpisał do pliku, zostaje pod Również w tym pliku i wraca przy eksporcie.

Swoje dotychczasowe przeniesiesz tak: wyeksportuj wizytówkę vCard (.vcf) z telefonu, Maca albo z Google Contacts i upuść ją w Ustawienia > Import & Export > Import > „Kontakty (vCard)”. Jeśli później upuścisz ten sam plik jeszcze raz, osoby już zapisane zostaną rozpoznane, a nie zdublowane. Eksport zapisuje zwykłą wizytówkę vCard, więc książka adresowa wychodzi tak łatwo, jak weszła (więcej o imporcie).

Te części życia, które nie pasują do profilu przeglądarki ani do książki adresowej w telefonie. Zakładki, Kontakty i Sejf stoją obok tych, które przeglądarka i telefon i tak synchronizują z Google, Apple albo Mozillą, i trzymają to, co wolisz stamtąd wyłączyć. Wszystkie trzy są bezpłatne w każdym planie.

• Linki o zdrowiu, pieniądzach, prawie albo szukaniu pracy, na komputerze dzielonym z kimś
• Materiały do jednego tematu, razem, a nie zagubione wśród tysięcy zakładek przeglądarki
• Lekarka, prawnik, właściciel mieszkania i rekruter, poza książką adresową synchronizowaną z iCloud albo Google
• Kontakt razem z kontekstem: twoje notatki, daty, plik, który przysłał
• Frazy odzyskiwania, klucze licencyjne, kody do sejfu i numery paszportów, czyli sekrety, które nie są loginami
• Te kilka danych logowania, których nigdy nie chcesz w rozszerzeniu przeglądarki

Każdy z nich to wiersz na pasku bocznym. Jeśli któregoś brakuje, otwórz opcje paska bocznego nad tagami i włącz Pokaż na pasku bocznym. Swoje dotychczasowe wciągniesz z pliku i tak samo je stamtąd wyjmiesz (zakładki, kontakty, sejf).

Funkcja „Przejdź do” przenosi Cię do czegokolwiek po tytule. Naciśnij Cmd+K na Macu albo Ctrl+K na Windowsie i Linuksie (działa też Cmd+P albo Ctrl+P) albo kliknij Przejdź do na pasku bocznym lub w nagłówku listy. Wpisz część tytułu, żeby znaleźć notatki, zadania, wpisy w dzienniku, elementy Sejfu, zakładki, kontakty, załączone pliki i ustawienia. Enter otwiera element, a Option+Enter albo Alt+Enter otwiera go w karcie.

Wpisz najpierw >, żeby zamiast tego uruchomić polecenie, na przykład utworzyć nową notatkę albo przejść do sekcji. Żeby znaleźć słowa w treści zamiast w tytułach, wybierz wiersz Szukaj wszędzie albo naciśnij Cmd+Enter lub Ctrl+Enter w dowolnym wierszu. Dopasowywanie odbywa się na Twoim urządzeniu, więc nic, co wpisujesz, nie trafia do nas. Funkcja „Przejdź do” jest darmowa.

Naciśnij Cmd+F na Macu albo Ctrl+F na Windowsie i Linuksie w otwartej notatce albo kliknij lupę w górnym rogu długiej notatki. Wpisz słowo, a potem naciśnij Enter, żeby przejść do następnego wyniku, i Shift+Enter, żeby wrócić do poprzedniego, a pasek liczy wyniki. Naciśnij te same klawisze jeszcze raz albo kliknij X, żeby go zamknąć. Wyszukiwanie działa też w notatkach tylko do odczytu.

Z Pro możesz też zamieniać: naciśnij Option+Cmd+F na Macu albo Ctrl+H na Windowsie i Linuksie albo wybierz Znajdź i zamień w menu „...” notatki. Zamień jeden wynik albo Wszystkie naraz, z opcją Uwzględniaj wielkość liter, gdy jej potrzebujesz. Oba paski działają też po wybraniu Pokaż markdown, gdzie sięgają do surowego tekstu, na przykład do języka bloku kodu. Żeby przeszukać wszystkie notatki, użyj wyszukiwania na liście, do którego przenosi klawisz /. Każde wyszukiwanie działa na Twoim urządzeniu.

Naciśnij ? w dowolnym miejscu aplikacji, aby otworzyć wbudowaną ściągawkę, dostępną też w Ustawienia > O aplikacji. Skróty obejmują nawigację, akcje na notatkach, formatowanie i widoki - a na Windowsie i Linuksie każdy Cmd czyta się jako Ctrl, a Option jako Alt.

Ściągawka do druku mieści każdy skrót na jednej stronie A4, dla Maca albo dla Windowsa i Linuksa, oraz dla przeglądarki albo aplikacji na komputer. Powstaje z tej samej listy, którą pokazuje aplikacja, więc zawsze pasuje do wersji, której używasz.

Tak. Ściągawka do druku zbiera wszystkie skróty na jednej stronie A4, w dwóch kolumnach - gotowa do powieszenia obok ekranu. Powstaje z tej samej listy, którą pokazuje aplikacja, więc nigdy nie zostanie w tyle za wydaniem.

Otwórz ją i naciśnij przycisk Print (albo Cmd+P / Ctrl+P). Jeśli wolisz plik zamiast papieru, wybierz PDF jako miejsce docelowe w oknie drukowania. Ściągawka jest też podlinkowana nad i pod listą skrótów w aplikacji (Ustawienia > O aplikacji > Skróty) oraz w stopce tej strony.

Tak. Ustawienia > Wygląd odpowiadają za wygląd: Tryb przełącza między Jasny, Ciemny i Auto, który idzie za systemem, a do tego wybierasz jeden motyw kolorystyczny do trybu jasnego i jeden do ciemnego. Ustawienia > Edytor odpowiadają za pisanie: Rozmiar tekstu ma pięć stopni i skaluje tylko powierzchnię pisania, więc interfejs wokół zostaje na miejscu, a Edytor decyduje, czy notatki otwierają się Sformatowane, czy jako czysty Markdown. Ustawienia > Listy układają elementy jako Lista albo Siatka. W aplikacjach na komputer Rozmiar aplikacji w Ustawienia > Wygląd skaluje całe okno. Przycisk Wygląd w stopce zawiera ustawienia, które zmieniasz najczęściej, z trzema ulubionymi motywami dla każdego trybu.

Motywy kolorystyczne wymagają Pro: motyw domyślny jest darmowy, a Pro odblokowuje resztę, w jasnym i ciemnym, plus własne motywy. Tryb Zen, który chowa wszystko poza Twoim tekstem (Cmd+Shift+F), też jest w Pro. Przenoszenie paska formatowania na górę lub na dół jest darmowe, a układanie jego przycisków wymaga Pro. Tryb, wybrane motywy kolorów i trzy ulubione, rozmiar tekstu, Lista albo Siatka oraz rozmiar aplikacji zostają na urządzeniu, na którym je ustawisz. Tryb edytora, interlinia, kolory notatek i ustawienia list idą za Twoim kontem na inne urządzenia.

Tak, z Pro. Otwórz Ustawienia > Wygląd i wybierz Nowy motyw. Wybierz sześć kolorów (Tło, Pasek boczny, Obramowanie, Tekst, Przygaszony tekst i Akcent), a aplikacja zaproponuje resztę, podczas gdy aplikacja za panelem na bieżąco pokazuje Twój motyw. Sprawdzanie kontrastu oznacza tekst, który trudno przeczytać, i proponuje Napraw wszystko. Zapisać można, gdy każde sprawdzenie wypadnie pomyślnie.

Menu na każdej karcie motywu ma Kopiuj kod, który kopiuje motyw jako krótki kod tekstowy do wysłania komukolwiek, a Wklej kod motywu dodaje kod otrzymany od kogoś innego. Wybierasz jeden motyw do trybu jasnego i jeden do ciemnego, Ulubiony w menu karty umieszcza do trzech motywów każdego trybu w przycisku Wygląd w stopce, a motywy, które tworzysz, synchronizują się na wszystkie Twoje urządzenia. Więcej znajdziesz na stronie z motywami, gdzie możesz też zgłosić własny. Motyw Default jest darmowy, a każdy inny wymaga Pro.

Tak. Kliknij koło zębate na końcu paska formatowania albo otwórz Ustawienia > Pasek formatowania. Każdy przycisk ma trzy miejsca: Na pasku, W menu + albo Ukryte. Przeciągnij przycisk, żeby go przenieść, albo kliknij go, żeby zobaczyć jego opcje. Ukryty przycisk nadal działa przez swój skrót klawiszowy i składnię Markdown, więc ukrycie niczego nie zabiera.

Przenoszenie paska na górę lub na dół jest darmowe na każdym koncie. Układanie jego przycisków należy do Pro: na koncie darmowym Ustawienia > Pasek formatowania działają jako podgląd, który możesz wypróbować, a Twój układ zapisze się, gdy będziesz mieć Pro. Twój układ idzie za Twoim kontem na każde urządzenie, a Przywróć domyślne przywraca standardowy pasek. Na ekranie dotykowym pasek to jeden wiersz przewijany w bok, na każdym koncie, więc żaden przycisk nie chowa się w drugim wierszu.

Tryb Zen chowa wszystko poza notatką, którą piszesz: pasek boczny, listę i stopkę, a pasek formatowania też startuje ukryty. Otwarte karty zostają na górze. Naciśnij Cmd+Shift+F na Macu albo Ctrl+Shift+F na Windowsie i Linuksie, kliknij Tryb Zen w stopce albo kliknij prawym przyciskiem puste miejsce i wybierz Tryb Zen.

Naciśnij Escape albo jeszcze raz te same klawisze, albo kliknij Wyjdź z Zen u góry notatki, żeby wrócić. Pokaż pasek formatowania przywraca pasek formatowania, gdy zostajesz w trybie Zen. Tryb Zen jest częścią Pro, a w wersji demo możesz go wypróbować bez konta.

Tak, w aplikacjach na komputer dla Maca, Windowsa i Linuksa. Naciśnij Cmd i klawisz plus na Macu albo Ctrl i klawisz plus na Windowsie i Linuksie, żeby powiększyć całe okno. Klawisz minus je pomniejsza, a 0 przywraca normalny rozmiar. To samo ustawienie to Rozmiar aplikacji w Ustawienia > Wygląd, z krokami od 80% do 200%.

Rozmiar aplikacji skaluje wszystko naraz: pasek boczny, listę, menu i Twój tekst. Żeby zmienić tylko to, co piszesz, użyj Rozmiar tekstu w Ustawienia > Edytor. Rozmiar aplikacji dotyczy urządzenia, na którym go ustawisz. W przeglądarce to samo robi jej własne powiększenie.

Tak, w Ustawienia > Data. Format daty oferuje Automatycznie, Najpierw dzień, Najpierw miesiąc i Najpierw rok (ISO), a Format godziny oferuje Automatycznie, 24-godzinny i 12-godzinny. Automatycznie idzie za językiem aplikacji i regionem każdego urządzenia, a Twój wybór obowiązuje na wszystkich Twoich urządzeniach.

Wpisy w dzienniku biorą tytuł z daty, a Tytuły w dzienniku w tym samym miejscu oferują gotowe formaty w Twoim formacie daty albo Własny wzorzec, żeby zbudować własny z tokenów takich jak YYYY, MMMM i ddd, przy czym słowa w nawiasach kwadratowych zostają dokładnie tak, jak je wpiszesz. Nowy wzorzec dotyczy tylko nowych wpisów. Żeby wstawić dzisiejszą datę do dowolnej notatki, naciśnij Cmd+; na Macu albo Ctrl+; na Windowsie i Linuksie, a z dodatkowym Shift wstawisz też godzinę. Wszystko to jest darmowe.

Zaznacz tekst i wybierz Spoiler w menu + paska formatowania albo wpisz go między dwiema parami pionowych kresek: ||spoiler||. Tekst od razu się rozmywa. Podczas edycji pojawia się, gdy tylko dotknie go kursor, i znów się rozmywa, gdy kursor przejdzie dalej. W notatce tylko do odczytu pokazuje go kliknięcie.

Lista notatek i podglądy pokazują w jego miejscu •••, więc nawet długość niczego nie zdradza. Wyszukiwanie nadal znajduje słowa w spoilerze, eksport HTML trzyma je rozmyte, dopóki czytelnik nie kliknie, a wydruk je pokazuje. Eksport Markdown zachowuje kreski, które inne aplikacje Markdown pokazują jako zwykłe znaki wokół tekstu. Spoilery są darmowe.

Dodaj pole do kopiowania: wybierz Pole do kopiowania w menu + paska formatowania, a potem wpisz albo wklej do niego tekst, na przykład polecenie, adres albo kod. Przycisk w jego rogu kopiuje cały tekst do schowka i na chwilę pokazuje Skopiowano. Blok kodu i pole do kopiowania można zamieniać jedno w drugie, więc możesz też przełączyć istniejący blok.

Kod w tekście też da się skopiować. W notatce tylko do odczytu kopiuje go kliknięcie albo dotknięcie. Podczas edycji kopiujesz go, klikając z wciśniętym klawiszem Cmd na Macu albo z wciśniętym klawiszem Ctrl na Windowsie i Linuksie, więc zwykłe kliknięcie nadal ustawia kursor. Pole do kopiowania zapisuje się jako blok kodu z językiem copy, który inne aplikacje Markdown pokazują jako zwykły blok kodu. Oba są darmowe.

Wybierz Przypis w menu + paska formatowania. Aplikacja wstawia kolejny numer w miejscu kursora, tworzy pusty przypis pod tekstem i ustawia w nim kursor. Możesz też wpisać [^1] tuż po słowie i zacząć wiersz od [^1]: , żeby napisać sam przypis. Oznaczeniem może być słowo, a nie tylko liczba.

Kliknij numer, żeby przejść do jego przypisu, a strzałka powrotu albo Escape zabiera Cię z powrotem do tekstu. Na komputerze przypis pokazuje się w małej karcie, gdy wskaźnik zatrzyma się na numerze. Numery idą w kolejności tekstu, a notatka zapisuje standardowe przypisy Markdown, więc inne aplikacje Markdown je odczytają. Eksport HTML, PDF i notatka do spalenia zachowują je jako przypisy z linkami. Przypisy są darmowe.

Tak. Otwórz filar Markdown na pasku bocznym, wybierz folder z plikami .md i .txt i edytuj je w tym samym edytorze, w którym piszesz notatki. Podfoldery pojawiają się same, zmiany zapisują się prosto do pliku, a nic nie jest konwertowane, więc ten sam folder dalej działa w Obsidianie, w repozytorium git albo w twoich własnych skryptach. Zapisz w moich notatkach kopiuje plik albo całe zaznaczenie do twoich zaszyfrowanych notatek jednym kliknięciem i zostawia oryginał tam, gdzie był. To wszystko jest darmowe w każdym planie.

Te pliki zostają na twoim dysku dokładnie tak, jak je zostawiłeś: nigdy ich nie wysyłamy, nigdy nie synchronizują się na twoje inne urządzenia i nic nie jest po drodze konwertowane. Działa to w aplikacji desktopowej na dowolnym komputerze oraz w Chrome, Edge lub Operze w przeglądarce, bo otwieranie folderu bezpośrednio z dysku to funkcja dostępna na komputerze.

Dziś nie. Folder Markdown działa w aplikacji desktopowej na macOS, Windows i Linux oraz w Chrome, Edge lub Operze na komputerze, bo komputer daje aplikacji prawdziwy folder, który czyta i zapisuje bezpośrednio. Android i iOS nie dają aplikacji żadnego folderu: każdy plik dociera do niej przez systemową warstwę dokumentów, po jednym uprawnieniu naraz. Odczytanie całego drzewa i zapisanie do niego z powrotem to więc osobna praca na każdej platformie i nie jest jeszcze zrobiona.

Na telefonie możesz wciągnąć te same pliki jako kopie: Ustawienia > Import & Export > Import > „Pliki Markdown” przyjmuje .md i .txt pojedynczo albo w .zip, a spakowany folder zachowuje podfoldery, obrazy i załączniki. Trafiają jako zaszyfrowane notatki, które synchronizują się na twoje inne urządzenia, a Eksport zapisuje z powrotem czyste .md. Oryginały zostają na twoim dysku dokładnie tam, gdzie są.

Tak, i zbudowaliśmy centrum pomocy właśnie pod to. Każda odpowiedź jest opublikowana jako jeden plik tekstowy pod adresem llms-full.txt, więc asystent czyta całość za jednym razem. Ramka na dole każdej strony pomocy kopiuje gotowy prompt: wklej go do ChatGPT, Claude, Gemini albo asystenta, którego już używasz, i zapytaj we własnym języku.

Odesłanie cię do narzędzia, któremu już ufasz, całkowicie nas z tego wyłącza i nigdy nie dowiadujemy się, o co pytałeś. Własny czatbot oznaczałby, że twoje pytania trafiają na nasze serwery, a pytania o aplikację do notatek często niosą ze sobą treść notatek. To coś innego niż sama aplikacja, która nie ma żadnych funkcji AI (szczegóły).

Nigdy nie wklejaj do asystenta frazy odzyskiwania, PIN-u ani treści notatki. Żadna odpowiedź ich nie wymaga, skopiowany prompt każe asystentowi je odrzucić, a wszystko, co wpiszesz w cudze okno czatu, opuściło twoje urządzenie.

Notatki, tytuły, tagi i załączniki są zawsze zaszyfrowane, na twoim urządzeniu i w drodze na serwer. Przy samodzielnym przechowywaniu, od którego zaczyna każde konto utworzone za pomocą frazy, po naszej stronie nie ma klucza do odszyfrowania. Przy rejestracji przez Google, Apple lub GitHub aplikacja pyta o miejsce przechowywania klucza i zaczyna od opcji „Prosto i wygodnie”. Zapisuje ona frazę na naszym serwerze, zaszyfrowaną naszym kluczem. W tym trybie nasz serwer może odszyfrować frazę, a więc także twoje notatki. Ustawienia > Konto > Zarządzanie kluczem pokazuje obecny tryb i pozwala go zmienić.

Widzimy informacje potrzebne do działania usługi: ile zaszyfrowanej przestrzeni zajmujesz, ile urządzeń jest połączonych i znaczniki czasu synchronizacji. Jeśli używasz tylko frazy i nie masz połączonego konta Google, Apple ani GitHub, nie znamy twojego adresu e-mail.

Ponieważ Apple wymaga jednej etykiety, która obejmuje wszystko, co może trafić na nasz serwer, nawet jeśli dociera zaszyfrowane i nawet jeśli wysyłają to tylko niektóre konta. Powiązane z tobą znaczy przypisane do konta, a konto utworzone za pomocą frazy to klucz, a nie imię i nazwisko. Nic nie służy do śledzenia, a aplikacja nie zawiera analityki, reklam ani raportów o awariach. Każdy wiersz etykiety oznacza jedną rzecz:

• Treści użytkownika: twoje notatki i pliki, zaszyfrowane na twoim urządzeniu. Przy samodzielnym przechowywaniu nie możemy ich odczytać.
• Identyfikatory: klucz publiczny wyprowadzony z twojej frazy odzyskiwania oraz skrót urządzenia obliczany na twoim urządzeniu, który służy wyłącznie do egzekwowania limitu urządzeń w darmowej wersji.
• Dane kontaktowe: adres e-mail, tylko jeśli logujesz się przez Google, Apple lub GitHub.
• Zakupy: czy twoje konto ma Pro. Płatność obsługuje Apple i nigdy nie widzimy twojej karty.

Aby ta lista była dla twojego konta jak najkrótsza, zarejestruj się za pomocą frazy odzyskiwania zamiast logowania przez Google, Apple lub GitHub i zachowaj samodzielne przechowywanie. Ustawienia > Konto > Zarządzanie kluczem pokazuje obecny tryb. Co widzi PrivacyNotes wyjaśnia resztę.

Na początku może to wyglądać na krok wstecz, ale pojedyncza fraza odzyskiwania to mocniejsza konstrukcja. Przy nazwie użytkownika i haśle nazwa użytkownika nie jest tajemnicą (pojawia się w każdym wycieku), więc całe bezpieczeństwo opiera się na haśle, a hasła wybierane przez ludzi mają średnio jakieś 30 do 40 bitów entropii. Twoja fraza z 12 słów to gwarantowane 128 bitów, wygenerowane przez Twoje urządzenie, nigdy nie wybrane przez człowieka i nigdy nie użyte ponownie na innej stronie.

Nie ma też hasła, które moglibyśmy stracić. Logowanie hasłem oznacza, że serwer przechowuje przynajmniej skrót hasła, który można wykraść, złamać albo wyłudzić. Przy samodzielnym przechowywaniu Twoja fraza nigdy nie opuszcza urządzenia: wyprowadza klucze szyfrowania lokalnie, a serwer widzi wyłącznie zaszyfrowane dane. Nie ma skrótu do kradzieży ani procedury resetu hasła, którą atakujący mógłby wykorzystać.

Jeśli wpisywanie 12 słów wydaje się niewygodne: możesz zapisać frazę w menedżerze haseł jednym dotknięciem (Ustawienia > Bezpieczeństwo > Fraza), a logowanie będzie wyglądać jak każde inne. Wolisz znajomy sposób? Logowanie przez Google, Apple albo GitHub też działa: pod spodem i tak dostajesz frazę, a Ty decydujesz, czy zostaje na Twoim urządzeniu, czy przechowujemy ją za Ciebie.

Tak. Aplikacje webowa, komputerowa i mobilna są opublikowane na GitHubie razem z kodem szyfrowania, który zamienia Twoje notatki w nieczytelny tekst, i modelem zagrożeń opisującym, co chroni każdy element. To ten sam kod, z którego budujemy nasze wydania.

Właśnie to zamienia obietnicę w coś, co możesz sprawdzić. Przeczytaj kod szyfrowania za jednym posiedzeniem, otwórz zakładkę sieci w przeglądarce i zobacz, jak Twoje notatki wychodzą jako nieczytelny tekst, albo zbuduj aplikację sam i porównaj ją z tą, którą wydajemy. Nie musisz wierzyć nam na słowo.

Włącz opcjonalne logowanie dwuskładnikowe w Ustawienia > Bezpieczeństwo > 2FA. Najpierw zaktualizuj PrivacyNotes na innych urządzeniach. Zeskanuj kod QR aplikacją uwierzytelniającą lub wpisz klucz konfiguracji ręcznie. Zapisz klucz zapasowy 2FA poza PrivacyNotes, potwierdź zapisaną kopię, a następnie wpisz aktualny kod, aby zakończyć.

Po konfiguracji nowa sesja na serwerze wymaga frazy lub połączonego dostawcy, a następnie kodu z aplikacji uwierzytelniającej. Przy samodzielnym przechowywaniu fraza nadal jest potrzebna do odszyfrowania notatek. Kontami dostawców zarządzasz w Ustawienia > Konto > Konta; połączenie konta nie zmienia sposobu przechowywania klucza.

Jeśli stracisz aplikację uwierzytelniającą, dodaj zapisany klucz zapasowy 2FA do innej aplikacji uwierzytelniającej. Utrata obu oznacza, że nie będziemy mogli przywrócić dostępu do serwera. Notatki już odblokowane na urządzeniu nadal można czytać i eksportować. Logowanie dwuskładnikowe nie dodaje szyfrowania ani nie chroni już odblokowanego urządzenia.

Tak. Otwórz Ustawienia > Konto > Konta i połącz Google, Apple albo GitHub, żeby dodać metodę logowania, która otwiera ten sam sejf. Możesz połączyć kilka, nawet dwa konta u jednego dostawcy, a Twoja fraza odzyskiwania dalej działa obok nich. Połączenie albo odłączenie konta nie zmienia Twoich notatek ani szyfrowania.

Metody logowania, która należy już do innego sejfu, nie da się połączyć, bo sejfy nigdy się nie łączą. Odłącz najpierw prosi o Twoje 12 słów. Jeśli przechowujemy Twoją frazę za Ciebie, ostatnie połączone konto zostaje, dopóki nie połączysz innego albo nie zapiszesz frazy i nie przejdziesz na samodzielne przechowywanie. Przy samodzielnym przechowywaniu nowe urządzenie nadal prosi o Twoje 12 słów. Połączone konta są w wersji beta.

Tak, 12 słów wystarczy. Fraza BIP-39 z 12 słów koduje 128 bitów entropii. Łamanie 128 bitów siłowo to nie problem typu „potrzeba większego komputera”, tylko „potrzeba więcej energii, niż wytwarza ludzkość”. Nie istnieje realistyczny atak, który łamie 128 bitów, a przy 256 bitach zawodzi.

Porównanie z Bitcoinem pokazuje zresztą, dlaczego 24 słowa to głównie marketing: klucze Bitcoina żyją na krzywej secp256k1, która sama daje tylko około 128 bitów bezpieczeństwa. Fraza z 24 słów wpuszcza 256 bitów entropii do zamka, którego złamanie i tak wymaga około 128 bitów pracy. Dlatego też wiele dużych portfeli nadal domyślnie używa 12 słów.

PrivacyNotes celuje w ten sam poziom 128 bitów bezpieczeństwa od początku do końca: Twoja fraza przechodzi przez funkcję wyprowadzania klucza, a szyfrowanie, które ona chroni (XChaCha20-Poly1305), ma dobrany do tego klucz. Dodanie 24 słów podwoiłoby to, co zapisujesz i wpisujesz, nie dodając żadnego praktycznego bezpieczeństwa, więc zostajemy przy 12.

Liczy się to, gdzie trzymasz frazę, a nie z ilu słów się składa. Trzymaj ją w menedżerze haseł, nigdzie indziej jej nie wpisuj, a 12 słów przeżyje nas wszystkich.

Nie. Nikt nie zgadnie Twoich 12 słów i nikt inny nie dostanie takich samych: nie zbliży się do tego żaden komputer, który istnieje albo który potrafimy sobie wyobrazić. Zalogować się może tylko ktoś, kto zdobędzie Twoje prawdziwe słowa, więc trzymaj je w bezpiecznym miejscu.

Twoje urządzenie losuje frazę, a liczba możliwych fraz ma 39 cyfr. Zgadnięcie Twojej za pierwszym razem jest mniej prawdopodobne niż wygranie cztery razy z rzędu głównej nagrody w loterii o szansach 1 do 300 milionów. Komputer, który sprawdzałby miliard miliardów fraz na sekundę, i tak potrzebowałby około 10 bilionów lat, żeby sprawdzić wszystkie, czyli znacznie dłużej, niż istnieje wszechświat. Nawet gdyby każdy z 8 miliardów ludzi na Ziemi miał swoją frazę, szansa, że jakieś dwie będą takie same, jest mniejsza niż wygranie tej nagrody dwa razy z rzędu.

Siła bierze się z tej losowości, a nie z wyglądu słów. Nie wymyślaj frazy i nie dodawaj do niej symboli: używaj 12 słów dokładnie tak, jak podała je aplikacja. Wielkość liter nie ma znaczenia. Ostatnie słowo działa jak kontrola, więc aplikacja odrzuca frazę z literówką albo wymyśloną.

Nie, w praktyce nie. Twoje urządzenie losuje frazę spośród ogromnej liczby możliwych fraz. Nawet gdyby każdy człowiek na Ziemi założył konto, dwie takie same frazy byłyby mniej prawdopodobne niż wygranie dwa razy z rzędu głównej nagrody w loterii o szansach 1 do 300 milionów. Z tych samych liczb wynika, że nikt nie zgadnie Twojej frazy.

Twoje ID konta pochodzi z frazy. Jeśli więc usuniesz konto i zalogujesz się ponownie tymi samymi 12 słowami, dostaniesz nowy, pusty sejf z tym samym ID konta. Nic z usuniętego sejfu nie wraca. Po przejściu na nową frazę usuń starą z menedżera haseł, żeby nigdy przez pomyłkę nie zalogować się na stare konto.

Tak, standardowej angielskiej listy słów BIP-39: 2048 słów, dokładnie ta sama lista, której używają portfele Bitcoin. Generujemy frazy przy użyciu @scure/bip39, audytowanej biblioteki open source. Żadnej własnej listy słów i żadnej kryptografii domowej roboty.

Lista jest zaprojektowana pod zapisywanie ręką: pierwsze cztery litery każdego słowa są unikalne, więc rozmazane albo skrócone słowo nadal jest jednoznaczne, a słowa podobnie wyglądające zostały celowo wykluczone.

Ponieważ to standardowa lista, możesz zweryfikować swoją frazę na podstawie dowolnego publicznego źródła BIP-39, a nasz kod szyfrowania jest open source, więc możesz sam sprawdzić implementację.

Tak, całkiem świadomie. Nie każdy broni się przed tymi samymi zagrożeniami, więc model konta to drabina, a nie jeden dogmat. Na każdym szczeblu Twoje notatki są szyfrowane na Twoim urządzeniu; zmienia się to, kto trzyma klucz i co o Tobie wiemy.

Wygodny wariant: zaloguj się przez Google, Apple lub GitHub i pozostaw domyślnie zaznaczoną opcję „Prosto i wygodnie”. Przechowujemy frazę odzyskiwania zaszyfrowaną na naszym serwerze, więc nowe urządzenie może otworzyć notatki po zalogowaniu przez dostawcę i podaniu kodu z aplikacji uwierzytelniającej, jeśli 2FA jest włączone. W zamian znamy adres e-mail użyty do tego logowania, a nasz serwer może odszyfrować frazę. Zapisz frazę na wypadek utraty konta dostawcy, a jeśli włączysz logowanie dwuskładnikowe, zachowaj klucz zapasowy 2FA.

Środek: zaloguj się przez Google, Apple albo GitHub, ale wybierz „Maksymalne bezpieczeństwo i prywatność”. Twoja fraza nigdy nie trafia na nasze serwery, a szyfrowanie jest w pełni zero-knowledge; nowe urządzenia potrzebują frazy albo skanu kodu QR z urządzenia już zalogowanego. Nadal siłą rzeczy znamy e-mail stojący za tym logowaniem, ale nie odczytalibyśmy ani jednej notatki nawet pod przymusem.

Prywatny wariant: pomiń logowania całkowicie i używaj wyłącznie frazy z 12 słów. Bez e-maila, bez nazwiska, bez tożsamości, a w połączeniu z anonimowym zakupem Pro nawet płatność nie zostawia nigdzie Twojego nazwiska. W zamian pieczę nad kluczem masz wyłącznie Ty: zgub frazę, nie mając już żadnego zalogowanego urządzenia, a nikt Ci nie pomoże.

Ustawienia > Konto > Zarządzanie kluczem pokazuje oba tryby wraz z ich zaletami i ograniczeniami oraz pozwala je zmieniać. Rezygnacja z przechowywania na serwerze usuwa naszą kopię po potwierdzeniu trzech słów z zapisanej frazy. Powrót do tego trybu przesyła frazę ponownie i wymaga wyraźnego wyboru. Zmiany w obu kierunkach są podpisywane kluczem konta i wymagają nowego kodu z aplikacji uwierzytelniającej, gdy 2FA jest włączone. Konto z frazą może połączyć dostawcę w Ustawienia > Konto > Konta, a potem osobno wybrać przechowywanie na serwerze; połączenie dostawcy nie przesyła frazy. Każdy tryb może też korzystać z blokady aplikacji PIN-em, odblokowania biometrycznego i ochrony poszczególnych notatek.

Nie. Wyszukiwanie działa na indeksie pełnotekstowym zbudowanym i przechowywanym na Twoim urządzeniu. Zapytania nigdy go nie opuszczają, wyniki pojawiają się nawet bez żadnego połączenia i nic o tym, czego szukasz, nigdy nie jest przesyłane.

To nie jest wewnętrzna zasada, którą moglibyśmy po cichu zmienić, tylko ograniczenie wymuszone przez architekturę: serwer trzyma wyłącznie szyfrogram, więc po naszej stronie nie ma niczego czytelnego do zindeksowania czy przeszukania. Serwer, który nie potrafi czytać Twoich notatek, nie potrafi ich też przeszukać.

Nie. W aplikacji nie ma żadnych funkcji AI, żadnego przetwarzania AI w tle i żadnego trenowania modeli na Twoich treściach. Twoje notatki są zawsze zaszyfrowane, na Twoim urządzeniu i w drodze na serwer, więc na naszych serwerach nie ma niczego czytelnego, czym można by cokolwiek nakarmić.

Gdybyśmy kiedyś wypuścili funkcję w tym kierunku, musiałaby działać w całości na Twoim urządzeniu i być ściśle opcjonalna. Wysyłanie jawnych notatek do modelu w chmurze złamałoby obietnicę zero-knowledge, więc to nie wchodzi w grę.

„Tylko do odczytu” (w menu opcji notatki, Pro) blokuje notatkę przed edycją, żeby gotowego dokumentu nie dało się przypadkiem popsuć; nic nie ukrywa. „Chroń” (to samo menu, Pro) chowa treść notatki za Twoim PIN-em albo odblokowaniem biometrycznym, dla rzeczy, których wolisz nie mieć widocznych na ekranie, który czasem widzą inni. Jej tytuł pozostaje widoczny na liście, więc nie umieszczaj sekretu w tytule.

Oba to bramki na ekran, a nie druga warstwa szyfrowania. Te flagi podróżują wewnątrz zaszyfrowanych danych notatki, a notatka celowo nie jest ponownie szyfrowana Twoim PIN-em: dzięki temu zapomniany PIN nigdy nie zniszczy danych. Prawdziwą granicą pozostaje fraza: chroń najpierw ją, a tych bramek używaj do ekranu, który czasem widzą inni.

Nigdy nie tracisz dostępu. Ekran blokady zawsze oferuje drogę awaryjną: „Odblokuj PIN-em” albo „Zaloguj się frazą odzyskiwania”. Biometria to lokalna bramka, a nie klucz szyfrowania, więc Twoje notatki i tak pozostają nietknięte.

Potem napraw samą bramkę. Rejestracja odbywa się osobno na każdym urządzeniu, więc nowy telefon, świeży profil przeglądarki albo ponowna instalacja wymagają ponownej rejestracji: Ustawienia > Bezpieczeństwo > „Blokada”, wyłącz, a potem znów „Włącz odblokowanie biometryczne”. Wymaga też „Ufaj temu urządzeniu” (niezaufane sesje czyszczą się przy zamknięciu karty) oraz sprzętu z uwierzytelniaczem platformy (Touch ID, Face ID, Windows Hello). Jeśli zamiast systemowego okna wyskoczy menedżer haseł w rodzaju Bitwarden albo 1Password, zamknij go i spróbuj ponownie, albo wyłącz przechwytywanie passkey dla tej strony - aplikacja prosi o wbudowany uwierzytelniacz, ale niektóre menedżery i tak się wtrącają.

Tak, w aplikacjach na Androida, iPhone'a i iPada, Maca i Windowsa. Otwórz Ustawienia > Bezpieczeństwo > Blokada i włącz Ukrywaj przed przechwytywaniem ekranu. Zrzuty ekranu, nagrania ekranu i udostępnianie ekranu pokazują wtedy puste okno zamiast Twoich notatek, na ile pozwala urządzenie. Na telefonie ukrywa to też notatki w przełączniku aplikacji.

Przełącznik jest domyślnie wyłączony, dotyczy tylko urządzenia, na którym go włączysz, i jest darmowy. Przeglądarki i Linux nie dają aplikacji żadnego sposobu na zablokowanie przechwytywania, więc tam przełącznik się nie pojawia. Działa samodzielnie i nie wymaga blokady aplikacji ani PIN-u.

Wyślij notatkę do spalenia: zamienia dowolną notatkę w zaszyfrowany link na jeden raz, niszczony w chwili odczytania, co wystarcza na hasło, adres albo szkic. Jeśli druga osoba ma coś zatrzymać, wyeksportuj notatkę jako Markdown, HTML lub PDF i wyślij plik.

Notatka edytowana na żywo przez dwie osoby byłaby innym produktem: serwer musiałby podawać klucze między ludźmi, a trzymanie serwera z dala od twoich kluczy to tutaj cały projekt. Jedno konto to jedna osoba z jedną frazą, i to właśnie czyni z „nie możemy odczytać twoich notatek” fakt, a nie regulamin.

Notatka do spalenia to samoniszczący się sposób udostępnienia notatki komuś, kto nie korzysta z PrivacyNotes. Aplikacja szyfruje treść jednorazowym kluczem i daje Ci link. Klucz podróżuje we fragmencie adresu URL, którego przeglądarki nigdy nie wysyłają na serwery, więc nasz serwer przechowuje szyfrogram, którego nie potrafi odczytać.

Przy pierwszym otwarciu linku serwer wydaje szyfrogram i w tym samym kroku go usuwa: jeden odczyt i po sprawie. Nieotwarte linki wygasają same po czasie wybranym przez nadawcę, od 1 godziny do 7 dni. Tak czy inaczej nic nie zostaje.

Napisz na privacynotes@lifetimelabs.dev. Ten sam adres jest opublikowany w naszym podpisanym PGP pliku security.txt, więc możesz potwierdzić jego autentyczność, zanim napiszesz, a obok leży nasz klucz publiczny, jeśli wolisz zaszyfrować zgłoszenie.

Odpowiadamy, a gdy poprawka wymaga uzgodnień, ustalamy z Tobą termin ujawnienia, zanim cokolwiek trafi do publicznej wiadomości. Zgłoszenia trafiają prosto do osób, które napisały ten kod, a kto chce uznania, ten je dostaje. Testuj na wersji demo pod try.privacynotes.app albo na koncie jednorazowym, nigdy na cudzych notatkach.

Jeśli jesteś jeszcze zalogowany na jakimkolwiek urządzeniu: tak, możesz ją odzyskać sam. Otwórz Ustawienia > Bezpieczeństwo > Fraza i zapisz ją teraz w menedżerze haseł.

Jeśli nie masz żadnego zalogowanego urządzenia ani frazy, wszystko zależy od tego, kto trzyma klucz. Jeśli przy rejestracji przez Google, Apple albo GitHub klucz został u nas, zaloguj się tym kontem i wracasz do środka. Przy samodzielnym przechowywaniu nikt tego nie zrobi: Twoja fraza nigdy nie trafia na nasze serwery, więc nie ma czego zresetować i nie ma zgłoszenia do wsparcia, które by pomogło. Każda usługa, która potrafi odtworzyć Twoje zaszyfrowane dane po całkowitej utracie, trzyma Twoje klucze.

Zabezpieczenie kosztuje dziesięć sekund: zapisz frazę w menedżerze haseł tego samego dnia, w którym zakładasz konto. Jeśli fraza już przepadła, a płacisz za dodatek pamięci: rozlicza Cię bezpośrednio Paddle i może go anulować bez Twojej frazy, zobacz zmiana albo anulowanie dodatku.

Nic nie przepada, a PIN możesz usunąć samodzielnie za pomocą frazy odzyskiwania. PIN to blokada ekranu, a nie klucz szyfrujący: twoje notatki są zaszyfrowane kluczami z frazy, więc to fraza je otwiera. Powiązanie szyfrowania z czterema cyframi oznaczałoby, że zapomniany PIN niszczy dane. Tutaj to się nigdy nie zdarza.

Wszędzie tam, gdzie aplikacja prosi o PIN, wybierz Nie pamiętasz PIN-u? i wpisz swoje 12 słów. Znajdziesz to na ekranie blokady, na chronionej notatce i w Ustawienia > Bezpieczeństwo > PIN. PIN zostanie usunięty na wszystkich urządzeniach i od razu możesz ustawić nowy. Odblokowanie biometryczne pozostaje bez zmian.

Z dowolnego zalogowanego urządzenia otwórz Ustawienia > Konto > „Zarejestrowane urządzenia” i usuń to zgubione. Przy następnym wejściu tego urządzenia do sieci zostaje ono wylogowane, a jego dane lokalne wymazane, w jakąś minutę od kolejnego użycia. Pozostaje na liście w „Niedawno usunięte” przez 72 godziny, żebyś mógł potwierdzić, że go nie ma.

Włącz blokadę aplikacji (PIN lub biometria) na wszystkim, co przenośne, i zostaw włączoną systemową blokadę ekranu. Urządzenie czyści się przy następnym połączeniu, więc do tego czasu to te lokalne bramki stoją między zgubionym telefonem a Twoimi notatkami. Prawdziwym kluczem jest fraza: każdy, kto ma Twoje 12 słów, może zalogować się ponownie. Jeśli podejrzewasz, że wyciekła sama fraza, zamiast tego trzymaj się instrukcji przy wycieku frazy.

Dodaj klucz zapasowy 2FA do dowolnej aplikacji uwierzytelniającej, a potem wpisz pokazany kod, gdy PrivacyNotes o niego poprosi. Klucz zapasowy to ten zapisany przy włączaniu 2FA i działa za każdym razem, gdy go potrzebujesz.

Jeśli nie masz ani telefonu, ani klucza zapasowego, nie resetujemy 2FA, a nasze wsparcie nie może w tym pomóc. Notatki, które są już na Twoich urządzeniach, pozostają czytelne.

Aby je zachować, przejdź do Ustawienia > Import & Export > Eksport na urządzeniu, które nadal je ma. Potem utwórz nowy sejf i zaimportuj tam eksport.

Oznacza to, że nasz serwer nie akceptuje już logowania z tego urządzenia, więc synchronizacja się zatrzymuje. Nigdy nie powoduje tego słabe połączenie ani awaria serwera: zanim aplikacja pokaże komunikat, sprawdza to na serwerze drugi raz. Twoje notatki są bezpieczne na tym urządzeniu.

Kliknij Zaloguj się ponownie. Aplikacja najpierw pyta, czy masz zapisaną frazę odzyskiwania, bo żeby wrócić, potrzebujesz jej albo metody logowania użytej przy rejestracji. Notatki, które jeszcze się nie zsynchronizowały, zostają na urządzeniu i zsynchronizują się, gdy się zalogujesz. To samo okno ostrzega, jeśli jakieś pliki nie skończyły się przesyłać, bo przy wylogowaniu zostaną usunięte.

Nadal masz pod spodem frazę z 12 słów, a sama fraza loguje Cię na dowolnym urządzeniu - bez Google, Apple czy GitHuba. Otwórz Ustawienia > Bezpieczeństwo > Fraza i zapisz ją w menedżerze haseł.

Zrób to raz, a utrata konta Google, Apple albo GitHub nic Cię nie kosztuje: po prostu zaloguj się frazą.

Potraktuj sejf jako spalony. Frazy nie da się zmienić ani zrotować, bo to klucz, którym wszystko jest zaszyfrowane - więc rozwiązaniem jest przejście na świeży sejf. Najpierw, na starym koncie, wyeksportuj wszystko: Ustawienia > Import & Export > Eksport > „Kopia zapasowa PrivacyNotes (.zip)”.

Wyloguj się, utwórz nowy sejf (nowe 12 słów) i wczytaj eksport z powrotem przez Ustawienia > Import & Export > Przywracanie > „Pełna kopia zapasowa (.zip)”. Potem usuń stare konto z dowolnego urządzenia, na którym wciąż jest zalogowane: Ustawienia > Konto > „Usuń konto i dane...”. To usuwa jego zsynchronizowane dane i zamyka drogę każdemu, kto ma starą frazę. Jeśli logujesz się przez Google, Apple albo GitHub, najpierw usuń stare konto, a potem zaloguj się ponownie tym samym kontem Google, Apple albo GitHub, aby zacząć świeży sejf.

Dwie rzeczy najpierw: anuluj aktywny dodatek pamięci, bo usunięcie tego wymaga, i pamiętaj, że Pro zostaje przy koncie, na którym je kupiono, zamiast przechodzić do nowego sejfu. Potem trzymaj nową frazę w menedżerze haseł i nigdzie indziej: na tym polega całe zapobieganie.

W aplikacji: Ustawienia > Konto, a potem „Usuń konto i dane”. To trwale usuwa z serwera Twoje zsynchronizowane notatki, pliki, urządzenia, ustawienia i samo konto. Nie ma okresu przechowywania ani kopii, którą moglibyśmy potem odtworzyć, więc najpierw wyeksportuj wszystko, co chcesz zachować (Ustawienia > Import & Export).

Dwa szczegóły: aktywną subskrypcję pamięci trzeba anulować przed usunięciem (taka, która już jest zaplanowana do anulowania, nie blokuje), a ponieważ konto na frazie nigdy nie zawierało e-maila ani nazwiska, nie zostaje żaden profil ani lista marketingowa do wyczyszczenia. Wyczyszczenie danych lokalnych na jednym urządzeniu to osobna czynność i nie dotyka Twojego konta.

Na urządzeniu, którego już używasz, otwórz Ustawienia > Bezpieczeństwo > Fraza. Znajdziesz tam swoje 12 słów i kod QR do logowania. Na nowym urządzeniu wybierz „Logowanie frazą”, a potem zeskanuj ten kod aparatem, wgraj jego zdjęcie albo wpisz słowa. Twoje notatki są na miejscu w kilka sekund.

Darmowe konto obejmuje 2 urządzenia, a Pro tyle, ile chcesz, przy czym dwie przeglądarki na jednym komputerze liczą się jako jedno urządzenie. Traktuj kod QR dokładnie jak frazę, którą niesie: nie pokazuj go nikomu i nie pozwól mu wylądować w bibliotece zdjęć, która synchronizuje się do cudzej chmury.

Wszystko, czego byś się spodziewał, i wszystko to zaszyfrowane na Twoim urządzeniu: notatki, zadania, wpisy w dzienniku, Twój sejf i pliki w nim. Ustawienia też idą za Tobą - ulubione tagi, preferencje sortowania i widoku, motyw kolorystyczny, Twój PIN (jako solony skrót, nigdy sam PIN), blokada aplikacji, konfiguracja trackerów i leków oraz automatyczne czyszczenie kosza. Ustaw coś raz, a każde urządzenie to podchwyci.

Kilka rzeczy zostaje celowo lokalnie: tryb jasny lub ciemny (każde urządzenie idzie za własnym ustawieniem systemowym), odblokowanie biometryczne (powiązane ze sprzętem każdego urządzenia) oraz stan odblokowania (zamknięcie aplikacji zawsze blokuje ją ponownie). Serwer przechowuje wyłącznie zaszyfrowane bloby i nie potrafi odczytać z nich niczego.

Tak. Aplikacja jest local-first: Twoje notatki żyją w bazie danych na Twoim urządzeniu, więc czytanie, pisanie i wyszukiwanie działają bez połączenia. Zmiany synchronizują się automatycznie, gdy wrócisz online, a obraz albo plik dodany offline czeka na tym urządzeniu i wtedy też zostaje przesłany.

Gdy Twoje urządzenia znów się synchronizują, scalają notatkę szczegół po szczególe, więc zmiana wprowadzona tylko na jednym z nich zostaje zachowana. Jeśli oba edytowały tekst, będąc osobno (na przykład jedno było offline), urządzenie, które synchronizuje się jako drugie, pokazuje okno konfliktu: zachowaj wersję z tego urządzenia, zachowaj tę drugą albo zachowaj obie jako osobne notatki. Obie wersje zostają zachowane, dopóki nie wybierzesz.

Gdy oba urządzenia, będąc osobno, zmieniły ten sam szczegół, na przykład przypięcie, folder albo tytuł, bez okna konfliktu zostaje zachowany szczegół z urządzenia, które jako ostatnie edytowało notatkę. Notatka usunięta na zawsze na jednym urządzeniu zostaje usunięta wszędzie, razem ze zmianą, którą wprowadziło w niej inne urządzenie, gdy urządzenia były osobno.

Darmowe konta synchronizują się na maksymalnie 2 urządzeniach, a to okno pojawia się, gdy trzecie próbuje się zarejestrować. Usuń urządzenie, którego już nie używasz, prosto w tym oknie albo na istniejącym urządzeniu w Ustawienia > Konto (jak działa usuwanie). Miejsce zwalnia się od razu, a usunięte urządzenie zostaje widoczne w „Niedawno usunięte” przez 72 godziny. Pro znosi ten limit całkowicie.

Kilka przeglądarek na jednym komputerze liczy się jako jedno urządzenie: są grupowane przy użyciu chroniących prywatność skrótów ze zgrubnych sygnałów maszyny, liczonych na Twoim urządzeniu z sekretem właściwym dla konta. Duża aktualizacja przeglądarki albo utwardzona przeglądarka jak Brave czy Tor, która losuje te sygnały, może umieścić tę samą maszynę w nowym miejscu. Usuń nieaktualny wpis i działaj dalej. Nigdy nie tracisz dostępu.

Ustawienia > Konto pokazuje każde zarejestrowane urządzenie. Usuń to, które wycofujesz: miejsce zwalnia się od razu (przydatne w darmowym planie na 2 urządzenia), a usunięte urządzenie zostanie wylogowane przy następnej próbie synchronizacji. Pozostaje widoczne w sekcji „Niedawno usunięte” przez 72 godziny, żebyś mógł potwierdzić, że go nie ma.

Usunięcie zwalnia miejsce i wylogowuje to urządzenie; dostępem rządzi fraza. Każdy, kto ma Twoje 12 słów, może zalogować się ponownie, więc jeśli urządzenie zginęło albo zostało skradzione, najpierw zabezpiecz frazę i zostaw włączoną blokadę aplikacji (PIN lub biometria). To ona nie pozwala znalezionemu urządzeniu być otwartymi drzwiami.

Nic nigdy nie jest usuwane. Gdy nowe zmiany przestają się mieścić, synchronizacja to sygnalizuje: „Pamięć zapełniona. Części notatek nie udało się zsynchronizować.” Istniejące dane synchronizują się dalej, nowy przyrost już nie. Jeśli zostaniesz nad limitem, rusza 90-dniowe odliczanie, pokazywane jako bursztynowy baner. Czytanie, zmniejszanie zawartości, usuwanie i eksport działają przez cały ten czas.

Po 90 dniach nad limitem synchronizacja się wstrzymuje: baner robi się czerwony („Synchronizacja wstrzymana. Od ponad 90 dni przekraczasz limit pamięci.”). Aplikacja nadal działa w pełni na każdym urządzeniu; zmiany po prostu zostają lokalnie, dopóki nie zejdziesz poniżej limitu. Powrót jest natychmiastowy i samoobsługowy: zwolnij miejsce - opróżnienie kosza się liczy - albo dokup pamięć w Ustawienia > Pamięć, a synchronizacja wznowi się sama. To celowe przeciwieństwo usług, które automatycznie usuwają dane ponad limit.

Tak. Otwórz Ustawienia > ID & Sync i naciśnij „Wstrzymaj synchronizację”. To urządzenie przestaje wysyłać na serwer cokolwiek: notatki, ustawienia i pliki. Piszesz dokładnie jak wcześniej, wszystko odkłada się lokalnie, a w chwili wznowienia zostaje wysłane na serwer.

Pauza należy wyłącznie do tego urządzenia. Nie wędruje na pozostałe i nigdy nie znika sama, bo przełącznik mówiący "to urządzenie z nikim nie rozmawia" nie może zostać cofnięty przez nic poza tobą. Jedno działa dalej celowo: mały sygnał, dzięki któremu usunięte urządzenie dowiaduje się, że zostało usunięte. Właśnie tak zgubione urządzenie i tak się czyści.

Na Androidzie tak. Otwórz Ustawienia > ID & Sync i włącz „Pliki tylko przez wi-fi”. Notatki dalej synchronizują się na każdym połączeniu, bo tekst jest malutki. Czekają tylko obrazy i załączniki, a idą w górę w chwili powrotu wi-fi, zamiast czekać na kolejną próbę.

Przełącznik mieszka na Androidzie, bo Android to jedyna platforma, której widok aplikacji wiarygodnie odróżnia wi-fi od sieci komórkowej, a przełącznik, który zgaduje, jest gorszy niż jego brak. Przy połączeniu taryfowym na innej platformie „Wstrzymaj synchronizację” robi to samo grubszym narzędziem i działa wszędzie.

Możesz wyeksportować wszystko w każdej chwili. Eksport powstaje w całości na Twoim urządzeniu: pliki Markdown w zipie razem z załącznikami, zwykły JSON albo samodzielny HTML - dla pojedynczej notatki lub całego konta. Zip to „Kopia zapasowa PrivacyNotes (.zip)” i da się go przywrócić, tak jak zaszyfrowane kopie; JSON i HTML służą do czytania i do przeniesienia się do kolejnej aplikacji. Wpisy z sejfu mają własną drogę, „Eksport sejfu (.json)”, który zapisuje format Bitwardena i przenosi Twoje nazwy użytkownika, hasła, adresy URL, dane kart i klucze 2FA do Bitwardena, 1Password albo KeePass.

Wszystko znajdziesz w Ustawienia > Import & Export > Eksport. Import działa tak samo, z Obsidian, Evernote, Apple Notes, Standard Notes, Bitwarden i nie tylko: pełna lista jest w przenosiny z innej aplikacji. Uwięzienie u nas nie jest częścią modelu biznesowego.

Wyeksportuj „Zaszyfrowana pełna kopia zapasowa (.pnbackupz)” w Ustawienia > Import & Export > Eksport. Szyfruje wszystko - notatki, dzienniki, wpisy sejfu, zadania, obrazy, dźwięk i pliki - kluczem Twojej frazy, więc możesz ją zostawić w chmurze albo na pendrivie, a przywrócisz ją swoją frazą na dowolnym urządzeniu.

Otwiera się frazą, która ją utworzyła, więc trzymaj obok „Kopia zapasowa PrivacyNotes (.zip)”, gdybyś kiedyś przeszedł na nową frazę: ma taką samą zawartość, można ją przywrócić do dowolnego sejfu, a jej treść jest czytelna na dysku, więc trzymaj ją w miejscu, któremu ufasz. „Zaszyfrowana kopia zapasowa (.pnbackup)” obejmuje tekst i metadane zamiast obrazów i plików, a „Kopia tekstowa (.json)” i archiwum HTML to formaty do przenoszenia, a nie do przywracania.

Po co trzymać lokalne kopie, skoro wszystko się synchronizuje? Bo synchronizacja to nie kopia zapasowa: wiernie propaguje usunięcia, w tym usunięcia danych przez przejęty serwer, które Twoje urządzenia potem powielają. Kopia na Twoim własnym dysku to jedyny egzemplarz, którego żadne zdarzenie po stronie serwera nie tknie. Eksportuj przed dużymi importami, przed odejściem i w rytmie, którego się trzymasz.

Otwórz Ustawienia > Import & Export > Przywracanie i wybierz format, który masz. „Pełna kopia zapasowa (.zip)” bierze cały eksport: notatki, dzienniki, wpisy sejfu, zadania, obrazy, dźwięk i pliki. „Zaszyfrowana kopia zapasowa (.pnbackup, .pnbackupz)” bierze oba zaszyfrowane eksporty. Twój plik jest czytany i odszyfrowywany na twoim urządzeniu, a przywracanie jest bezpłatne w każdym planie.

Przywracanie dopasowuje notatki po identyfikatorze. Notatka, którą już masz, zostaje zaktualizowana tylko wtedy, gdy wersja w kopii jest nowsza, notatka w koszu wraca z niego, notatka, której nie masz, zostaje dodana raz, a ponowne przywrócenie tego samego pliku niczego nie zmienia, chyba że w międzyczasie zmienisz przywróconą notatkę: wtedy starsza wersja wraca obok Twojej zmiany. Plik bez naszych identyfikatorów, z innej aplikacji albo z kopii zrobionej starszą wersją tej aplikacji, za każdym razem dodaje swoje notatki jako nowe. Oba zaszyfrowane formaty otworzysz tylko na koncie, które je stworzyło, bo są zaszyfrowane kluczem jego frazy; .zip wejdzie do dowolnego sejfu (jaką kopię robić).

Najpierw na Twoim urządzeniu i to na tej kopii pracujesz: aplikacja jest local-first, więc notatki otwierasz i edytujesz też offline. Kopia do synchronizacji leży na serwerach w Zurychu, w Szwajcarii. Są tam Twój klucz publiczny, zaszyfrowane bloby notatek, plików i ustawień oraz znaczniki czasu i rozmiary potrzebne do synchronizacji. Żadnych tytułów, żadnego tekstu, żadnych tagów.

Kraj liczy się mniej niż szyfrowanie. Wszystko jest zawsze zaszyfrowane, na Twoim urządzeniu i w drodze na serwer, więc ta kopia byłaby nieczytelna, gdziekolwiek by leżała: Szwajcaria to bonus, a nie obietnica. Co się synchronizuje wylicza to punkt po punkcie.

Kopia na Twoim urządzeniu też jest zaszyfrowana. Notatki są zapieczętowane na dysku kluczem wyprowadzonym z Twojej frazy odzyskiwania przy odblokowaniu, więc kopia pamięci aplikacji na Twoim urządzeniu albo skradziona kopia zapasowa tej pamięci zawiera zaszyfrowane dane, a nie Twoje notatki.

W jednym folderze na instalację, w obszarze danych aplikacji Twojego konta. To, gdzie ten folder leży, zależy od platformy:

• macOS: ~/Library/WebKit/app.privacynotes/WebsiteData/
• Windows: %LOCALAPPDATA%\app.privacynotes
• Linux: ~/.local/share/app.privacynotes, albo app.privacynotes.appimage w przypadku AppImage, który niesie własny silnik przeglądarki i dlatego trzyma własny profil
• Android, iOS: prywatna pamięć aplikacji, której nie otworzy żadna inna aplikacja
• Przeglądarka: profil Twojej przeglądarki, pod use.privacynotes.app

To, co tam leży, to zaszyfrowane dane. Każda notatka to jeden zapieczętowany blok z tytułem, treścią i tagami w środku, otwierany kluczem wyprowadzonym z Twojej frazy odzyskiwania przy odblokowaniu, więc skopiowany folder nie zawiera niczego czytelnego. Jawne zostaje tylko to, czego potrzebuje lokalny indeks: identyfikatory, znaczniki czasu, rodzaj elementu i flagi takie jak przypięta czy usunięta.

Żeby przenieść notatki na inne urządzenie albo zachować własną kopię, użyj Ustawienia > Import & Export > Eksport i wybierz „Zaszyfrowana pełna kopia zapasowa (.pnbackupz)”. Zawiera wszystko, jest zaszyfrowana kluczem Twojej frazy i przywraca się Twoją frazą na dowolnym urządzeniu. Więcej o kopiach zapasowych.

Kosz to nie archiwum: domyślnie wszystko, co w nim jest, zostaje trwale usunięte po 30 dniach. Przełącznik siedzi w samym widoku Kosz, podpisany „Automatycznie usuwaj po 30 dniach” - wyłącz go tam, jeśli chcesz trzymać kosz w nieskończoność, a ustawienie zsynchronizuje się na wszystkie Twoje urządzenia. Czyszczenie działa na Twoim urządzeniu przy otwarciu aplikacji, bo serwer nie widzi, które zaszyfrowane notatki są w koszu.

Trwale usunięte znaczy przepadłe: nie przywróci tego żadne urządzenie ani nikt po naszej stronie, tylko wcześniej zrobiona kopia zapasowa. Jeśli traktujesz kosz jak stertę „może kiedyś”, wyłącz automatyczne usuwanie albo przywróć notatki przed 30. dniem. Do tego czasu notatki w koszu wciąż liczą się do Twojej pamięci - „Opróżnij” w tym samym widoku od razu zwalnia to miejsce.

Archiwizacja zabiera element z Twoich list bez usuwania go. Wybierz Archiwizuj w menu „...” elementu albo w menu pod prawym przyciskiem myszy, albo na pasku zaznaczenia dla kilku elementów naraz. Zarchiwizowane elementy znikają z widoków Wszystkie i Przypięte, ze swojej sekcji oraz z liczników folderów i tagów, i czekają w widoku Archiwum na dole paska bocznego, który pojawia się, gdy coś zostanie zarchiwizowane. Aby zostały we Wszystkie i w licznikach, zaznacz Archiwum w kolumnie Wszystkie w Ustawienia > Listy. Przywróć z archiwum w tych samych miejscach przywraca element.

Kosz jest na rzeczy, których chcesz się pozbyć: usuwa je na zawsze po 30 dniach, chyba że to wyłączysz. Archiwum nigdy niczego nie usuwa, a zarchiwizowane elementy zostają pod ręką, bo wyszukiwanie w widoku Wszystkie, funkcja „Przejdź do” i linki do notatek nadal je znajdują. Synchronizują się i pozostają zaszyfrowane jak wszystko inne, i nadal liczą się do Twojej pamięci. Archiwizacja działa dla każdego typu elementu i jest darmowa.

Tak, z Pro. Otwórz menu „...” notatki i wybierz „Historia”, żeby przejrzeć i przywrócić do 20 wcześniejszych wersji. Przywracanie niczego nie gubi: bieżący tekst zapisuje się najpierw jako wersja, więc możesz chodzić w przód i w tył. Wersje są zaszyfrowane tak jak sama notatka, więc my też ich nie przeczytamy.

Migawka powstaje najwyżej raz na minutę, więc dwie zmiany w odstępie sekund dzielą jedną wersję. Historia to jedyna funkcja Pro, która idzie przez serwer, i dlatego wersja demo trzyma zamiast tego własną lokalną kopię. Każdy plan ma poza tym kosz, który trzyma usuniętą notatkę przez 30 dni.

Sejf to osobna sekcja na ustrukturyzowane sekrety: loginy z nazwami użytkownika i hasłami, karty kredytowe i debetowe oraz klucze SSH. Wpisy dostają porządne pola zamiast dowolnego tekstu, loginy pokazują ikonę strony, a wszystko jest szyfrowane na Twoim urządzeniu jak reszta Twoich danych.

Daje to garstce danych logowania, które inaczej rozłażą się po notatkach, uporządkowany i chroniony dom. Połącz go z blokadą aplikacji i ochroną PIN-em, aby postawić drugą bramkę przed najwrażliwszymi wpisami. Import z Bitwarden ląduje tu automatycznie.

Tak. Login w Sejfie ma pole „Kod 2FA”, które przyjmuje sekret base32 albo cały link otpauth://, a import z Bitwarden przenosi istniejące klucze. Klucz jest szyfrowany, zapisywany i synchronizowany w każdym planie, także darmowym. Pro zamienia go w żywy, zmieniający się kod z odliczaniem, więc nie potrzebujesz drugiej aplikacji obok.

Hasło i jego kod jednorazowy w tym samym sejfie oznaczają, że jedno odblokowane urządzenie trzyma oba czynniki, czyli ten sam kompromis, na jaki idzie każdy menedżer haseł z wbudowanymi kodami. Przy większości kont wygoda wygrywa, zwłaszcza z blokadą aplikacji albo PIN-em przed nią. Jeśli wolisz rozdzielić oba czynniki dla poczty albo banku, trzymaj te kody gdzie indziej, a Sejf niech niesie resztę.

Tak. Kliknij notatkę prawym przyciskiem albo otwórz jej menu udostępniania i wybierz „Drukuj / zapisz jako PDF”. Otworzy się systemowe okno drukowania, więc wyślesz ją na drukarkę albo zapiszesz stamtąd PDF. Strona składa się czysto na bieli, z zachowanym formatowaniem, niezależnie od motywu, którego używasz w aplikacji.

Powstaje na twoim urządzeniu jak każdy inny eksport, więc nic nie jest wysyłane, żeby ją wytworzyć. Dla wielu notatek naraz zaznacz je i wyeksportuj jako HTML: dostaniesz jedną stronę do druku na notatkę. „PDF dla lekarza” w Statystykach to osobny raport o samopoczuciu zrobiony do tego celu i wymaga Pro.

Dowolny typ pliku: obrazy, PDF-y, dźwięk, archiwa, cokolwiek upuścisz. Każdy plik jest zawsze zaszyfrowany, na Twoim urządzeniu i w drodze na serwer, dokładnie tak jak tekst notatki, a widok Pliki zbiera wszystkie załączniki w jednym miejscu.

Limit na plik to 5 MB w planie darmowym i 50 MB w Pro. Pliki liczą się do Twojej całkowitej pamięci synchronizacji (50 MB za darmo, 500 MB w Pro, rozszerzalne do 5,5 GB dodatkami pamięci), a pasek pamięci w Ustawienia > Pamięć zawsze pokazuje, ile miejsca wykorzystujesz.

Wszystko, co synchronizujesz, w rozmiarze po zaszyfrowaniu: tekst notatek, obrazy, nagrania dźwiękowe i załączniki plików. Pasek w Ustawienia > Pamięć pokazuje sumę; własny rozmiar każdej notatki widnieje w jej opcjach jako „Zajęta pamięć”. Notatki w koszu wciąż się liczą, dopóki kosz nie zostanie opróżniony.

Żeby szybko zwolnić miejsce, otwórz Pliki, ustaw sortowanie na Rozmiar i usuń największe pozycje - załączniki przyćmiewają tekst na niemal każdym koncie. Potem opróżnij kosz: widok Kosz pokazuje, ile miejsca zwolni „Opróżnij”. Sam tekst prawie nigdy nie zapełnia limitu; nawet darmowe 50 MB pomieści dziesiątki tysięcy zwykłych notatek.

Twoje miejsce już jest wolne. W chwili, gdy usunięcie się zsynchronizuje, te bajty przestają liczyć się do twojego limitu, na serwerze tak samo jak na tym urządzeniu. Jeśli pasek dalej pokazuje starą liczbę, naciśnij ikonę odświeżania obok: przelicza od nowa z serwera i pomija wszystko, co już czeka w kolejce do usunięcia. Urządzenie, które było offline, trzyma swój ostatni wynik, dopóki nie nadrobi zaległości.

„Kilka dni”, o których mówi aplikacja, dotyczy samego zaszyfrowanego pliku, a nie twojego limitu, i to czekanie jest celowe. Usunięcie pliku z pamięci jest ostateczne, nie ma kosza, z którego dałoby się go wyłowić. Urządzenie, które nie skończyło synchronizacji, ma niepełny obraz twoich notatek, więc mogłoby usunąć obraz, który inna notatka wciąż pokazuje. Dlatego plik czeka co najmniej 24 godziny i usuwa go tylko urządzenie, które zakończyło synchronizację bez błędów. Ta cierpliwość nic cię nie kosztuje, bo miejsce zostało zwolnione w dniu usunięcia.

Błąd mówi, w który pułap trafiłeś. Na plik: 5 MB w planie darmowym, 50 MB w Pro, 100 MB z dowolnym dodatkiem pamięci. Łącznie: wszystko, co synchronizujesz, musi zmieścić się w pamięci Twojego konta (50 MB za darmo, 500 MB w Pro, więcej z dodatkami), więc pełny limit blokuje przesłanie, nawet gdy plik jest mały. Akceptowany jest dowolny typ pliku.

Sprawdź pasek pamięci w widoku Pliki albo w Ustawienia > Pamięć, a potem wybierz najtańsze rozwiązanie: zwolnij miejsce, przejdź na wyższy plan albo zmniejsz plik (zdjęcia z telefonu to często oryginały po kilka MB; skompresowany JPEG waży ułamek tego). Przesyłanie, które nie udało się z braku połączenia, nie przepada: plik zostaje na tym urządzeniu i sam trafi na serwer, gdy wrócisz online, a do tego czasu Ustawienia > ID & Sync liczą go jako oczekujący.

Tak. Oba ustawienia są domyślnie włączone, bo kochamy naszych użytkowników: chcemy, żebyś oszczędzał miejsce i zachował prywatność. Oszczędzanie miejsca zmniejsza duży obraz do 2048 pikseli i zapisuje go jako JPEG w jakości 85 %, co zachowuje wszystkie szczegóły, jakie ekran może pokazać. Opcja „Usuń dane lokalizacji” wymazuje metadane EXIF, które aparat zapisuje w zdjęciu, łącznie z pozycją GPS, zanim obraz zostanie zapisany. Oba dotyczą każdego obrazu w aplikacji: wklejonego do notatki, dodanego jako plik lub zaimportowanego.

Wyłącz dowolne z nich w Ustawienia > Obrazy, gdzie zdjęcia kontaktów mają trzeci przełącznik, który trzyma je w 512 pikselach. Ustawienia dotyczą tylko nowych obrazów; pliki, które nie są obrazami, są zapisywane dokładnie takie, jakie są. Obrazy HEIC i TIFF są konwertowane do JPEG, bo tylko Safari potrafi je wyświetlić. Kopia zapasowa, którą przywracasz, jest zapisywana bajt po bajcie.

Pisz, ile chcesz - przy normalnych notatkach rozmiar nigdy nie jest tematem. Gdy pojedyncza notatka robi się bardzo duża, pod spodem pojawia się mała podpowiedź i narasta w trzech krokach: przy około 50 000 słów zauważa, że notatka robi się długa i może zwalniać na słabszych urządzeniach; przy około 75 000 słów robi się bursztynowa, co znaczy, że edycja może zacząć przycinać; a przy około 100 000 słów sugeruje podzielenie notatki, bo zbliżasz się do limitu synchronizacji. To wskazówki, a nie twarde bariery, i nic nie powstrzymuje Cię przed pisaniem dalej.

Ten limit synchronizacji to jedyny prawdziwy sufit. Pojedyncza notatka może pomieścić około 1 MB tekstu po zaszyfrowaniu - z grubsza 120 000 słów typowego angielskiego, a mniej przy piśmie innym niż łacińskie albo przy dużej ilości formatowania. Notatka powyżej tego działa dalej i pozostaje bezpieczna na urządzeniu, na którym ją napisałeś, ale ta jedna notatka nie zsynchronizuje się z pozostałymi urządzeniami (zobaczysz komunikat o nieudanej synchronizacji). Reszta notatek jest tym nietknięta: jedna przerośnięta notatka nigdy niczego innego nie blokuje.

Rozwiązanie jest proste: podziel bardzo długą notatkę na kilka mniejszych. Treść jest identyczna, synchronizuje się bez kłopotów, a edytor pozostaje szybki. Licznik słów na żywo pod każdą notatką pozwala śledzić rozmiar na bieżąco.

Aplikacja webowa trzyma twoje notatki w pamięci samej przeglądarki, więc wyczyszczenie danych witryny dla PrivacyNotes kasuje lokalną kopię i wylogowuje cię. Wszystko, co już się zsynchronizowało, jest bezpieczne: zaloguj się swoją frazą 12 słów, a wróci. To, co nie zdążyło się zsynchronizować, przepada, bo nigdy nie mieliśmy tego kopii.

Zrób więc dwie rzeczy. Sprawdź, czy stopka mówi „Synced”, zanim cokolwiek wyczyścisz, i trzymaj frazę w menedżerze haseł, bo opróżniona przeglądarka nie poprosi cię o nią grzecznie. Aplikacji desktopowych i mobilnych w ogóle to nie dotyczy: mają własną pamięć, której czyszczenie przeglądarki nigdy nie rusza.

Nie. Aplikacja na Androida trzyma swoje dane poza kopią zapasową telefonu w chmurze, więc nic z nich nie trafia na Google Drive. Powodem jest klucz, nie notatki: tam, gdzie masz zaznaczone Ufaj temu urządzeniu, twoje 12 słów zostaje na tym urządzeniu, żeby utrzymać zalogowanie, a kopia w chmurze to nie miejsce na klucz, który odszyfrowuje twoje notatki.

Nowy telefon startuje więc pusty: zainstaluj aplikację, zaloguj się swoimi 12 słowami i przyjdzie wszystko, co się zsynchronizowało. Przywracanie czeka na tę pierwszą synchronizację, więc kopia zapasowa, którą przenosisz, zostaje dopasowana do tego, co już jest na koncie, zamiast być dodana drugi raz. To, co nigdy się nie zsynchronizowało, żyje tylko na starym telefonie, więc najpierw sprawdź, czy stopka mówi „Synced”, albo zabierz ze sobą „Kopia zapasowa PrivacyNotes (.zip)” z Ustawienia > Import & Export > Eksport (jaką kopię robić).

Bezpośredni transfer z telefonu na telefon przy konfiguracji to co innego: niektóre telefony przenoszą wtedy dane aplikacji, a Android nie daje aplikacji żadnego pewnego sposobu, by odmówić. Ta kopia nigdy nie opuszcza twoich dwóch urządzeń, więc potem wyczyść stary telefon.

Najpierw eksport, potem usunięcie - jedno i drugie samoobsługowe. Ustawienia > Import & Export > Eksport obejmuje każdą drogę wyjścia: „Kopia zapasowa PrivacyNotes (.zip)” na kompletną kopię, przenośny Markdown i HTML do Twojej następnej aplikacji na notatki oraz „Eksport sejfu (.json)” w formacie zgodnym z Bitwarden do Twojego następnego menedżera haseł. Eksporty powstają na Twoim urządzeniu.

Potem Ustawienia > Konto > „Usuń konto i dane...”: wpisz DELETE, a Twoje zsynchronizowane notatki, pliki, urządzenia, ustawienia i samo konto zostają trwale usunięte, bez okresu przechowywania (szczegóły). Aktywny dodatek pamięci trzeba najpierw anulować w Ustawienia > Pamięć. Konto oparte na samej frazie nie zostawia niczego do wyczyszczenia, bo nigdy nie wiedzieliśmy, kim jesteś. Żadnych mrocznych wzorców i żadnych e-maili z prośbą o powrót - Twoje dane są Twoje, także przy wyjściu.

Zostają z Tobą. Twoje notatki, zadania, wpisy w dzienniku i wpisy sejfu żyją na Twoim urządzeniu, bo aplikacja jest local-first, a eksport do Markdown, JSON albo HTML działa offline. Obraz albo plik zostaje na urządzeniu, gdy tylko go na nim dodasz albo otworzysz, a taki, którego to urządzenie nigdy nie otworzyło, jest pobierany przy otwarciu, więc rób pełną kopię zapasową: pobiera ona każdy obraz i plik, którego brakuje na tym urządzeniu, i mówi Ci, jeśli któregoś nie da się pobrać.

Kod szyfrowania też jest open source, więc format pozostaje niezależnie czytelny nawet w świecie, w którym nasze serwery znikają z dnia na dzień.

Głównie tak, że trzymamy jak najmniej. Zarejestruj się frazą, a nie ma żadnego nazwiska, e-maila ani tożsamości w kartotece, o które można by poprosić: Twoje dane to szyfrogram pod losowym kluczem publicznym, hostowany w Zurychu, w Szwajcarii. Zaloguj się przez Google, Apple albo GitHub, a istnieje dokładnie jeden identyfikator - e-mail stojący za tym logowaniem, powiązany z tym kluczem. Dane rozliczeniowe do Pro leżą u Paddle, sprzedawcy formalnego, a nie u nas.

Z każdego prawa możesz skorzystać samodzielnie i od razu, bez żadnego formularza wniosku: dostęp i przenoszenie to Ustawienia > Import & Export (pełny eksport w otwartych formatach), usunięcie to Ustawienia > Konto > „Usuń konto i dane...” bez okresu przechowywania, a sprostowanie to edycja Twoich notatek. Formalna wersja, w tym jak się z nami skontaktować w sprawach, których aplikacja nie załatwi sama, znajduje się w polityce prywatności.

Tak, i chodzi o reklamę. Kupujemy miejsca na innych stronach i płacimy twórcom, więc musimy wiedzieć, które z nich naprawdę przyprowadzają ludzi. Zmarnowane pieniądze na reklamę i tak obciążają produkt, dlatego mierzymy to w najmniejszej formie, która odpowiada na pytanie.

Strona marketingowa liczy kliknięcia w nasze linki wyłącznie jako sumy, według linku i kraju, bez żadnego identyfikatora: bez ciasteczek, bez profilu odwiedzającego, bez skryptów zewnętrznych. Jeśli założysz konto, zapisuje ono dwa krótkie słowa z opublikowanej listy: z jakiego linku przyszedłeś, jeśli jakiś był, oraz jak zainstalowałeś aplikację, na przykład „android-play”.

Oba słowa są zapisywane raz, przy zakładaniu konta, nigdy nie są aktualizowane i znikają razem z twoim kontem. Nic więcej o twoim przyjściu nie jest przechowywane. Jeśli zamkniesz kartę przed rejestracją albo przeglądarka usunie link, żadne słowo nie zostaje zapisane. Same aplikacje nie mają analityki tego, co piszesz, pikseli ani elementów śledzących firm trzecich: otwórz kartę sieci i sprawdź.

Darmowy plan to pełny produkt, a nie zajawka: notatki, zadania, dziennik i sejf, wszystko szyfrowane na Twoim urządzeniu, praca offline, import i eksport - na maksymalnie 2 urządzeniach z 50 MB pamięci synchronizacji.

Pro to jednorazowy zakup, który dokłada nieograniczoną liczbę urządzeń, 500 MB pamięci synchronizacji (rozszerzalnej), historię wersji notatek, większe załączniki, blokowanie notatek i ochronę PIN-em, zaawansowane śledzenie samopoczucia, tryb Zen i wszystkie motywy kolorystyczne.

Bo utrzymanie tej usługi jest celowo tanie. Aplikacja jest local-first, a notatki to małe zaszyfrowane bloby, więc serwer robi niewiele więcej niż ich przechowywanie i przekazywanie między Twoimi urządzeniami. Żadnej analityki tego, co piszesz, żadnych pikseli ani elementów śledzących firm trzecich, żadnych funkcji AI palących moc obliczeniową, żadnego działu wsparcia.

Jedyny koszt, który rośnie z czasem, to pamięć, i dlatego jest wyceniona odpowiednio: pamięć powyżej wliczonych 500 MB to niewielki dodatek roczny. Koszty jednorazowe wycenia się raz, koszty cykliczne są cykliczne. Model musi tylko na siebie zarabiać i zarabia.

30 dni, bez pytań. Jeśli Pro nie jest dla Ciebie, poproś o pełny zwrot w ciągu 30 dni od zakupu, a pieniądze wrócą na pierwotną metodę płatności. Klienci w UE zachowują dodatkowo ustawowe 14-dniowe prawo odstąpienia.

Płatności obsługuje Paddle, nasz sprzedawca formalny, więc zwrotami zajmuje się Paddle bezpośrednio: odpowiedz na e-mail z potwierdzeniem zakupu albo wejdź na paddle.net. Pełne zasady znajdziesz w regulaminie.

Tak. Pro jest przypisane do Twojego konta, nie do urządzenia, platformy czy sklepu. Kup je raz, zaloguj się tą samą frazą (albo tym samym kontem Google, Apple czy GitHub) gdziekolwiek, a Pro będzie tam aktywne.

Dotyczy to też platform, które jeszcze nie istnieją: gdy pojawi się nowa aplikacja, Twoje obecne Pro pojedzie z Tobą bez dodatkowych kosztów.

Tak. Pro i pamięć przypinają się do Twojego konta, nie do platformy czy sklepu. Kup w przeglądarce, a każda aplikacja, do której się zalogujesz, ma Pro, wliczając wersje ze sklepów; kup w wersji ze sklepu, a aplikacje w przeglądarce i na komputerze odblokują się tak samo. Przywróceniem jest samo zalogowanie się, bo uprawnienie idzie za kontem. Wersja ze sklepu ma dodatkowo przycisk Przywróć zakupy w Ustawienia > Konto, który pyta Apple albo Google, co masz, i po ponownej instalacji znowu to odblokowuje.

Jedyna różnica to kto Cię rozlicza. Zakupy w przeglądarce idą przez Paddle i zarządzasz nimi w aplikacji w Ustawienia > Pamięć. Zakupy zrobione w wersji ze sklepu (App Store już teraz, Google Play gdy ta aplikacja się pojawi) rozlicza ten sklep: cykliczną pamięć anulujesz w ustawieniach subskrypcji sklepu, a zwroty idą jego procedurą. Tak czy inaczej to wszędzie to samo konto i to samo Pro - wliczając platformy, które jeszcze nie istnieją.

Daj temu minutę, potem odśwież aplikację. Po zakupie aplikacja odpytuje przez jakieś 20 sekund i odblokowuje się sama, a odświeżenie ponownie sprawdza status Pro przy starcie. Jeśli płatność doszła, ale aktywacja się opóźnia, baner mówi „Płatność otrzymana, ale aktywacja Pro trwa dłużej niż zwykle” - ten stan w niemal wszystkich przypadkach rozwiązuje się sam. W wersjach ze sklepów zakup, który nie przejdzie walidacji, ponawia próbę po ponownym uruchomieniu aplikacji, a zakup, który nigdy się nie aktywuje, sklep zwraca automatycznie w ciągu 3 dni.

Wciąż zablokowane? To prawie zawsze niezgodność kont: Pro przypina się do konta zalogowanego w chwili zakupu, więc inna fraza - albo logowanie przez Google, Apple albo GitHub zamiast Twojego sejfu na frazie - to inne konto. Porównaj ID konta w Ustawienia > ID & Sync na urządzeniu, które je kupiło. Jeśli naprawdę utknęło, zgłoś to i dołącz to ID konta: identyfikuje ono zakup i nie zdradza nic o Twoich notatkach.

Pro zawiera 500 MB zaszyfrowanej pamięci synchronizacji. Jeśli potrzebujesz więcej, możesz dokupić dodatki pamięci: 1 GB za 4,80 $ rocznie, 2 GB za 8,40 $ albo 5 GB za 18 $, łącznie do 5,5 GB. Dodatki to jedyny cykliczny zakup w produkcie, bo pamięć to jedyna rzecz, która kosztuje nas pieniądze w każdym miesiącu jej użycia.

Wszystkim zarządzasz w Ustawienia > Pamięć: przełącz się na większy pakiet (płacisz tylko proporcjonalną różnicę) albo anuluj w dowolnej chwili i zachowaj miejsce do końca opłaconego okresu. Samo Pro tak czy inaczej zostaje Twoje na zawsze.

Ustawienia > Pamięć to Twój panel sterowania. Przejście na większy pakiet działa od razu. W wersji webowej potwierdzenie pokazuje dokładną proporcjonalną kwotę pobraną dzisiaj, zanim to zatwierdzisz, a data odnowienia się nie przesuwa; w Play Store i App Store kwotę pokazuje arkusz płatności sklepu, a Apple zwraca niewykorzystaną część bieżącego roku i zaczyna nowy. „Anuluj dodatek” zachowuje Twoje dodatkowe miejsce do końca okresu, który już opłaciłeś. Żeby przejść na mniejszy pakiet, anuluj obecny i kup mniejszy, gdy okres się skończy.

Jeśli po wygaśnięciu Twoje dane wciąż mieszczą się w pozostałym limicie, to koniec sprawy; jeśli nie, nic nie jest usuwane i zaczyna się 90-dniowy cykl przekroczenia limitu. Nieudane odnowienie pokazuje baner z linkiem „Zaktualizuj kartę”, żeby naprawić płatność w Paddle.

Anulowanie spoza aplikacji też działa i to jest odpowiedź, gdy nie możesz się zalogować. Paddle jest naszym sprzedawcą i rozlicza Cię bezpośrednio: skorzystaj z linku „Zarządzaj subskrypcją” w e-mailu z potwierdzeniem albo z czatu wsparcia na paddle.net. W wersji ze sklepu jest tak samo, więc anuluj tam, w ustawieniach subskrypcji sklepu.

Odpowiedzią są dwa konta, a założenie drugiego nic nie kosztuje: każde dostaje 2 urządzenia i 50 MB za darmo. Konto to jedna fraza z 12 słów, a kto ma tę frazę, ma wszystko w środku: każdą notatkę, każdy wpis w sejfie, na każdym urządzeniu. To osobne konta dają każdej osobie własne prywatne notatki. Pro kupuje się na konto.

Żeby przekazać jedną konkretną rzecz, wyślij notatkę do spalenia zamiast swojej frazy. Wspólne konto domowe działa dobrze, jeśli naprawdę tego chcesz: trzymaj frazę we wspólnym wpisie menedżera haseł i przyjmij, że każdy, kto ją kiedykolwiek miał, widział wszystko w środku.

W pracy możesz go używać i wiele osób to robi. Z założenia jest narzędziem dla jednej osoby: własne konto, własna fraza, własny zakup Pro, a każda osoba w zespole trzyma własny klucz. Nie ma wspólnej przestrzeni, konsoli administratora ani centralnego rozliczenia.

Rozważ to, zanim uczynisz z tego standard. Szyfrowanie zero-knowledge oznacza, że notatki należą do osoby, która je napisała, a tego właśnie chce dziennikarka, prawnik albo osoba doradzająca. Dlatego organizacja potrzebująca depozytu kluczy lub dzienników audytu korzysta z systemu zbudowanego do tego celu. Dla profesjonalisty korzystającego z aplikacji indywidualnie to najmocniejsza możliwa pozycja: nikogo nie da się zmusić do wydania tego, czego nikt nie może odczytać.

Mniej, niż mógłbyś się spodziewać. Płatność idzie przez Paddle, sprzedawcę formalnego: Twoje imię i nazwisko, numer karty i adres rozliczeniowy trafiają do Paddle na potrzeby płatności i podatków i nigdy nie dotykają naszych serwerów.

Twoje dane rozliczeniowe trzyma Paddle; do naszej bazy danych trafia Twój klucz publiczny, kwota i identyfikator zamówienia, a w przypadku dodatku pamięci także jego rozmiar i daty odnowienia. Nasze konto w Paddle widzi obie strony, ale nie sprawdzamy, kim jesteś. Żeby Twoje nazwisko nie widniało przy zakupie, zapłać, używając aliasu e-mail i karty maskowanej.

Tak, przy pomocy dwóch standardowych narzędzi. Na potwierdzenie użyj aliasu e-mail: Apple Hide My Email, DuckDuckGo Email Protection, SimpleLogin, Firefox Relay albo addy.io przekierują wszystko do Twojej prawdziwej skrzynki, nie odsłaniając jej. Do płatności użyj karty maskowanej: privacy.com w USA generuje wirtualne karty działające z dowolnym wpisanym nazwiskiem, a wiele banków i usług gdzie indziej (Revolut na przykład) oferuje jednorazowe karty wirtualne robiące to samo.

Przy płatności Paddle prosi o e-mail, metodę płatności i kraj (a w niektórych regionach też kod pocztowy), aby naliczyć podatek. Alias odbiera potwierdzenie, na karcie maskowanej widnieje podane przez Ciebie nazwisko, a lokalizacja podatkowa wskazuje jedynie Twój region. Utrzymuj jednak alias aktywny: e-mail z potwierdzeniem to Twój dowód zakupu i sposób kontaktu w sprawie zwrotu.

W połączeniu z kontem na frazie żadna pojedyncza strona nie ma pełnego obrazu: Twój bank widzi doładowanie karty, Paddle widzi alias i kartę maskowaną, a my widzimy klucz publiczny, który dostał Pro, obok tego aliasu w naszym koncie Paddle.

Pro zostaje przy koncie, na którym je kupiono, a Twoja fraza odzyskiwania to jedyny klucz do tego konta. Jeśli fraza wycieknie i przeniesiesz się do nowego sejfu, Pro nie przechodzi razem z Tobą i nikt nie może przenieść go ręcznie, my też nie. Aplikacja mówi o tym przy rejestracji i jeszcze raz przed wylogowaniem: 12 słów to jedyna droga do środka.

Jeśli kupiłeś Pro w ciągu ostatnich 30 dni, możesz dostać pełny zwrot i kupić je ponownie na nowym sejfie. Każdy zwrot kosztuje nas opłaty za płatność, więc zostaw go na prawdziwy wyciek. Jak przenieść notatki i zamknąć stary sejf, opisuje co zrobić, gdy fraza wycieknie. Trzymaj nową frazę w menedżerze haseł i nigdzie indziej jej nie wpisuj.

W przeglądarce oraz na macOS, Windows, Linux, iOS i Android. Każda aplikacja jest zbudowana z tego samego rdzenia, tak samo szyfruje Twoje notatki na Twoim urządzeniu i synchronizuje się przez to samo konto. W sekcji pobierania zawsze są najnowsze wersje.

Aplikacje natywne wymagają macOS 13 lub nowszego, Windows 10 lub nowszego, iOS 17.4 lub nowszego, Androida 7.0 lub nowszego, albo dystrybucji Linuksa z webkit2gtk 4.1 (Ubuntu 22.04+, Debian 12+ lub równoważna). Poniżej tych wersji aplikacja się nie zainstaluje ani nie uruchomi - skorzystaj wtedy z wersji w przeglądarce.

Aplikacja w przeglądarce to pełnoprawny obywatel, a nie rozwiązanie awaryjne: trzyma Twoje notatki na Twoim urządzeniu i działa offline, więc każda nowoczesna przeglądarka zawsze jest drogą do środka.

Nie musisz. Aplikacje na Maca i Windowsa oraz linuksowy AppImage szukają aktualizacji przy starcie i gdy do nich wracasz, najczęściej co 12 godzin, i pobierają ją w tle. Potem komunikat mówi Dostępna aktualizacja, z przyciskiem Uruchom ponownie, żeby dokończyć, i Changelog, żeby zobaczyć, co nowego.

Linuksowy pakiet .deb aktualizuje się przez nowe pobranie: jego komunikat oferuje Pobierz, które otwiera sekcję pobierania, a nowy pakiet instalujesz na starym. Pakiet .deb zbyt stary, żeby bezpiecznie synchronizować, wstrzymuje synchronizację, dopóki tego nie zrobisz. Jeśli aplikacja jest zainstalowana przez Scoop na Windowsie, uruchom scoop update privacynotes, a komunikat ma do tego Kopiuj polecenie. Na Macu Homebrew nie potrzebuje polecenia aktualizacji, bo aplikacja aktualizuje się sama.

Tak, na iPhonie, iPadzie i Androidzie, w wersji beta. Stuknij przycisk udostępniania w dowolnej aplikacji i wybierz PrivacyNotes. Link do strony staje się zakładką z tytułem strony, tekst staje się nową notatką, a obrazy i pliki trafiają do Plików. Link, który już masz zapisany, zostaje pokazany, zamiast zapisać się drugi raz. Udostępnione elementy przychodzą bez folderu i tagu, więc porządkujesz je, kiedy Ci pasuje.

Na Androidzie aplikacja najpierw pyta: pokazuje listę tego, co przyszło, i zapisuje to dopiero, gdy wybierzesz Zapisz wszystko, albo odrzuca przez Odrzuć. Na iPhonie i iPadzie zapis potwierdza karta Zapisano w PrivacyNotes. Każdy plik podlega Twojemu limitowi przesyłania, a udostępnienie czeka, aż się zalogujesz i odblokujesz aplikację.

Każda wydana przez nas kompilacja jest podpisana, a twój system operacyjny sprawdza ten podpis, zanim cokolwiek uruchomi. Kompilacje macOS są podpisane i notaryzowane przez Apple. Instalatory Windows niosą podpis Authenticode, który przeczytasz we Właściwości > Podpisy cyfrowe. APK na Androida jest podpisany naszym własnym kluczem i dlatego Android odrzuca każdą aktualizację, która nie pochodzi od nas. Aplikacja na iPhone'a i iPada jest podpisana przez Apple i instaluje się tylko przez App Store. Aplikacje desktopowe też odrzucą aktualizację niepodpisaną naszym kluczem.

Pobieraj wyłącznie z PrivacyNotes.app albo z naszych wydań na GitHubie, gdzie jest każda wersja. Liczy się podpis, a Twój system sprawdza go za Ciebie: weryfikuje go względem klucza, którego nigdzie na naszej stronie nie ma, więc podmieniony plik nie przejdzie tej kontroli, cokolwiek głosi strona obok.

Zainstaluj ją przez Obtainium i wtedy tak: czyta ono nasze wydania i proponuje każdą nową wersję, gdy tylko się pojawi, i właśnie dlatego polecamy tę drogę na Androidzie. Plik APK pobrany prosto z naszej strony aktualizuje się na Twoje skinienie, bo Android aktualizuje automatycznie tylko aplikacje pochodzące ze sklepu.

Zamiast tego mówi Ci o tym sam plik APK ze strony. Aplikacja sprawdza, czy istnieje nowsza wersja, i pokazuje komunikat „Dostępna aktualizacja” z przyciskiem „Pobierz”. Dotknij Pobierz, a potem otwórz pobrany plik, żeby zainstalować go na starej wersji, notatki i ustawienia zostają nietknięte. Sprawdzenie pyta tylko, czy istnieje nowsza wersja, nigdy nie dotyka Twoich notatek, które przez cały czas pozostają zaszyfrowane.

Wybierz Obtainium, jeśli chcesz, żeby aplikacja sama się aktualizowała, albo plik APK, jeśli wolisz nie trzymać do tego drugiej aplikacji. Google Play jeszcze nie działa, więc dziś wybór jest między tymi dwoma. Oba dają Ci ten sam plik podpisany tym samym kluczem, więc możesz przechodzić w obie strony w dowolnym momencie: Obtainium przejmuje plik APK zainstalowany wcześniej ręcznie, a plik APK ze strony instaluje się na wersji z Obtainium.

Później bez trudu zmienisz zdanie. Przed każdym przejściem, które wymaga najpierw odinstalowania, upewnij się, że aplikacja pokazuje „Synced”, i przygotuj swoje 12 słów albo kod QR do logowania z innego urządzenia, bo odinstalowanie czyści lokalną kopię.

Obtainium to darmowa aplikacja open source na Androida, która instaluje inne aplikacje prosto z ich stron z wydaniami. Od teraz to nasz zalecany sposób instalowania PrivacyNotes na Androidzie, bo to jedyna droga, która sama utrzymuje aplikację w aktualnej wersji. Masz ją już? Stuknij odznakę, a doda PrivacyNotes za Ciebie.

Jeszcze jej nie masz? Zainstaluj najpierw Obtainium, dodaj aplikację i wklej to:

Obtainium czyta nasze wydania, wybiera plik APK i instaluje każdą nową wersję, gdy tylko się pojawi. Konto Google nie jest potrzebne na żadnym etapie.

Obtainium nie jest naszą aplikacją, a Android nadal prosi o potwierdzenie każdej instalacji, więc aktualizacja przychodzi jako powiadomienie i jedno dotknięcie, a nie po cichu. Plik APK to ta sama kompilacja co na naszej stronie pobierania, podpisana tym samym kluczem, więc jeśli masz już aplikację zainstalowaną ręcznie, Obtainium przejmuje tę instalację: nic nie odinstalowujesz i nie logujesz się ponownie. Bez niego aplikacja może tylko powiadomić Cię w środku, że nowa wersja jest gotowa.

Po angielsku, niemiecku, francusku, włosku, hiszpańsku, niderlandzku, polsku, czesku, katalońsku, turecku, szwedzku, ukraińsku, rosyjsku, japońsku, koreańsku, po chińsku tradycyjnym, po tajsku, po arabsku oraz po portugalsku w odmianie europejskiej i brazylijskiej. Aplikacja domyślnie idzie za językiem systemu, albo możesz wybrać jeden na stałe w Ustawienia > Język na każdym urządzeniu.

Tłumaczenia są darmowe dla wszystkich, to nie dodatek Pro. Planujemy kolejne języki; jeśli brakuje Twojego, napisz nam na GitHubie albo Reddicie.

Najpierw piszemy wersję angielską. Potem agent AI tłumaczy każdy język według wspólnego glosariusza, w rejestrze ustalonym dla tego języka, a drugi agent przed wydaniem sprawdza każdą partię pod kątem dokładności, terminologii i rejestru. Rodzimi użytkownicy języka przeglądają próbkę, zaczynając od najnowszych języków oraz tekstów o bezpieczeństwie, logowaniu i płatnościach, a dwie automatyczne kontrole blokują kompilację, dopóki brakuje jakiegoś tłumaczenia albo jest ono nieaktualne. Tłumaczenia są w każdym planie, nigdy jako dodatek Pro.

Każde z nich możesz poprawić. Jeśli jakieś zdanie brzmi krzywo w twoim języku, zgłoś tłumaczenie: swój język, ekran, na którym się pojawia, i to, co powinno tam być. Poprawki wychodzą w kolejnej wersji.

Często kilka dni. Drobne prośby i zgłoszenia błędów zwykle trafiają do następnego wydania, a wydania wychodzą niemal co tydzień, a nie kilka razy w roku. Changelog jest na to dowodem: każdy wpis ma datę, jest napisany prostym językiem i mówi, co się zmieniło. Przeczytaj miesiąc wstecz, a będziesz dokładnie wiedzieć, czego się po nas spodziewać, zanim powierzysz aplikacji cokolwiek.

To tempo bierze się z tego, jak podzielona jest praca. Rdzeń szyfrowania, protokół synchronizacji i logowanie napisali ludzie, po godzinach pracy, na długo zanim aplikacja miała nazwę, a rdzeń kryptograficzny nadal jest tak utrzymywany; nic zautomatyzowanego się do niego nie zbliża. Kiedy ten fundament był solidny, wiosną 2026, zaczęliśmy używać narzędzi AI do kodowania według stałego protokołu: najpierw do tłumaczeń, potem do artykułów pomocy, potem do funkcji interfejsu i poprawek niekrytycznych błędów, gdzie dobrze radzą sobie z namierzaniem rzadkich przypadków brzegowych, które inaczej zajęłyby tygodnie, i z pisaniem skryptów testowych, które pomagają kilku programistom przestrzegać wspólnego standardu. Dlatego warto realizować nawet prośbę jednej osoby, zamiast odkładać ją, aż przyjdzie jej kolej na liście.

Wszystko, co dotyka szyfrowania, synchronizacji lub logowania, zostaje w rękach doświadczonych programistów, którzy piszą każdą linijkę, a ten kod jest jawny, żeby można było go przeczytać, zamiast nam wierzyć. Więcej o zespole i o tym, jak pracujemy, na naszej stronie o nas.

Sama aplikacja nie ma żadnych funkcji AI i nigdy nigdzie nie wysyła twoich notatek (szczegóły). Ta obietnica stoi osobno i się nie zmienia.